Πιστός των μελισσών της Περσεφόνης,
Σου δίνω απ' τα χέρια μου απλωμένα
Μια στάλα ήλιο και μια στάλα μέλι.
Είν' άλυτο το άδετο καράβι,
Κι ανάκουστο το βάδισμα των ίσκιων,
Κι ανίκητος ο φόβος στη ζωή μας.
Και τα φιλιά μας απομένουν μόνον,
Αυτά τα χνουδωτά σαν μελισσούλες
Που θα πεθάνουν έξω απ' την κυψέλη.
Στα δάση του Ταϋγέτου γεννημένα,
Θροϊζουν μες στα διάφανα της νύχτας
Και τρέφονται με μέντα και με χρόνο.
Πάρε λοιπόν αυτό το άγριο δώρο,
Τις μέλισσες νεκρές, αυτές τις ίδιες
Που μέλι μεταμόρφωσαν σε ήλιο.
---------------
Απόδοση Fulgur Conditum, 2015

Γιατί δεν έχει φάρμακο για έρωτα και φόβο,
Βαρύτερη πλατίνας είν' του Κρόνου η άλω,
Μελανό βελούδο σκεπάζει την αγχόνη
Και τ' ωραίο είδωλο.

Τι βαριά στολίσματα που 'χεις, Βενετία.
Στους καθρέφτες σου αντιλαλεί
Ο αέρας σου κρυστάλλινος. Λιώνει στα σαλόνια
Το γλαυκό σαράβαλο γυαλί.

Μόνο οι παλάμες ένα ρόδο σφίγγουν —
Θάλασσα χλωρή, συγχώρα τες!
Πες μου Βενετσιάνα, πως μπορώ να φύγω
Από του θανάτου τις γιορτές;

Μαύρος στον καθρέφτη φέγγει ο Αποσπερίτης,
Η αλήθεια είναι ζοφερή.
Ο άνθρωπος γεννιέται, σβήνει ο μαργαρίτης,
Κι η Σουζάνα* γέρους καρτερεί.

Απόδοση Fulgur Conditum, 2015

*Παραπομπή στον πίνακα του Βερονέζε "Η Σουζάνα και οι γέροι"


από το διαμαντάκια που μάζεψα στο facebook, ευτυχώς υπάρχουν κι' αυτά