μου το έστειλε η Αννα ΙΙ

Ειλικρίνεια

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι όταν μιλάνε ανοικτά για τις κακές προθέσεις, τα συναισθήματα, ή τις πράξεις τους, αυτό είναι πράξη ειλικρίνειας. Αλλά η ειλικρίνεια είναι αρετή. Πώς μπορείς να είσαι κλέφτης και συγχρόνως ένα έντιμο πρόσωπο; Η ειλικρίνεια σχετίζεται με την έκφραση της εσωτερικής ομορφιάς σας, και όχι με την απόκρυψη των απαντήσεων ή αντιδράσεών σας στις σκέψεις, τις δράσεις ή τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων. Ένα ειλικρινές πρόσωπο είναι αυτό που εκπέμπει το φως του, χωρίς να το εμποδίζει ή να το κρύβει.

Aura, Shield of Protection & Glory
Torkom Saraydarian

μου το έστειλε η Αννα

O βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο βαθύτερος φόβος μας είναι ότι είμαστε ισχυροί πέραν του μέτρου. Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας, που οι περισσότεροι φοβούνται. Αναρωτιόμαστε, ποιος είμαι εγώ για να είμαι λαμπρός, υπέροχος, ταλαντούχος, καταπληκτικός; Στην πραγματικότητα, ποιος είσαι για να μην είσαι; Είσαι παιδί του Θεού. Το μικρό σου παιχνίδι δεν εξυπηρετεί τον κόσμο. Δεν βοηθάει καθόλου να συρρικνώνεσαι τόσο, ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μην αισθάνονται ανασφαλείς γύρω σου. Σκοπός όλων μας είναι να λάμπουμε, όπως κάνουν τα παιδιά. Γεννιόμαστε για να κάνουμε πρόδηλη τη δόξα του Θεού που βρίσκεται μέσα μας. Δεν βρίσκεται μόνο σε μερικούς από εμάς, βρίσκεται σε όλους μας. Και καθώς αφήνουμε το φως μας να λάμπει, επιτρέπουμε ασυνείδητα στους άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Καθώς ελευθερωνόμαστε από το φόβο μας, η παρουσία μας απελευθερώνει αυτόματα τους άλλους.

Nelson Mandela

η πληροφορία και τα φωτόνια

Από το βιβλίο “Πείνα και Δίψα” του Χρήστου Γιανναρά

[Απόσπασμα από το “H πείνα και η δίψα του ανθρώπου”, του βιβλίου “Πείνα και Δίψα” του Χρήστου Γιανναρά, σελ. 11-18]:


«Η δίψα του απόλυτου είναι ένα δεύτερο πάθος. “Βλέπεις, θέλω πολλά, ίσως τα θέλω όλα”, έγραφε ο ποιητής. Μα όχι “ίσως”. Εμείς τα θέλουμε όλα. Η ζωή είναι λίγη, όχι χρονικά λίγη, όσο ποιοτικά και ποσοτικά. Είναι τόση μόνο, όσο για να ξυπνάει μέσα μας μια βαθειά, ακόρεστη δίψα. Ό,τι γευόμαστε σε τούτη τη ζωή δεν είναι παρά αρμυρό νερό που μεγαλώνει τη δίψα μας για ένταση και διάρκεια. Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να αποδώσει ό,τι ίσαμε τούτη τη στιγμή έχουμε δοκιμάσει στη ζωή: Διψάμε. Ό,τι γευτήκαμε κι ό,τι γευόμαστε είναι λίγο, ασήμαντο, μηδαμινό, μπροστά σ’ αυτό που διψάμε. Κι η δίψα αυτή είναι η πιο βασανιστική, το πιο φοβερό μαρτύριο. Οι στιγμές είναι ελάχιστες που η καρδιά ξεδιψάει για ζωή, το νερό κελαρύζει ελάχιστες στιγμές και μετά στερεύει κι η καρδιά μένει εκεί σκυμμένη καρτερώντας… πιο διψασμένη ύστερα απ’ αυτές τις στιγμές, πιο αχόρταστη, με τα χείλη ανοιχτά και ξεραμένα απ’ τη νοσταλγία.

Τι διψάμε; Διψάμε ένταση, διάρκεια, ποικιλία. Διψάμε το αδιάκοπα καινούργιο. Λαχταράμε τον ίλιγγο της πτώσης, της απροσμέτρητης πτώσης, αλλά και το φτερούγισμα της ανόδου. Κάθε τι ακραίο μας ηλεκτρίζει. Η γη είναι στενή, η ζωή φθαρμένη μέσα στα σχήματα. Ασφυκτιούμε μέσα στα δεσμά του τόπου, του χρόνου και των αισθήσεων. Μέσα μας υπάρχει ένας χώρος χωρίς έκταση, η ανάγκη για μια απόλυτη διάρκεια κι η λαχτάρα για μια χωρίς όρια απόλαυση.

Τα θέλουμε όλα, κι αυτό είναι το πιο βασανιστικό πάθος μεσ’ στη ζωή».

blessing

Just as the soft rains fill the streams,
Pour into the rivers,
And join together in the oceans,
So many the power of every moment
Of your goodness flow forth to awaken
And heal all beings;
Those here now, those gone before, those yet to come.