mellow yellow

I am what I am - Gloria Gaynor.

Justina Chen, North of Beautiful

“When the creative impulse sweeps over you, grab it. You grab it and honor it and use it, because momentum is a rare gift.”

“Beauty—real everlasting beauty—lives not on our faces, but in our attitude and our actions. It lives in what we do for ourselves and for others.”

“Maybe getting around in life was nothing but map-reading. A skill that required practice. A key to unlock where you wanted to go. A legend to show where you were.”

“[True beauty] seeps into you. It doesn't make you forget yourself, but totally the opposite. It connects you with everything and fills you with awe that you share the same space with something that glorious. Like a sunrise or a clear blue day or the most extraordinary piece of glass. And then suddenly...you have this epiphany that there's more to the world than just you and what you want or even who you are.”

“What would it be like to look in the mirror and actually accept what you see? Not loathe the reflection, or despise it, or be resigned to it? But to like it?”

"Βut the truly brilliant geocachers?"
"Yeah?" he says. "What about us?"
"They know it by its real name. Terra Firma."
"Terra Firma," he repeats. At last, he slips his backpack off his shoulder. I know what he's looking for.
I take a breath. "You don't need your GPS for this cache."
His eyes don't move off mine; he's watching me so carefully. "You don't, huh?"
"Nope," I say.
Some things are meant to be kept - what you learn from experiences good or bad, smiles from an orphaned girl, a boy who is your compass pointing to your True North. So I look at Jacob full in the face with nothing obscuring him. Or me. And then I step closer to him. And closer. And closer yet.
"Here I am," I tell him. "Here I am.”

"Silence, too, can be torture.”

"If art made you think, then this was Art. Staring at the ball, made of layers and layers of cloth, I wondered about the glass marble at its heart. What if you wanted to reach that marble? Make sure it was still whole?

You'd have to remove the layers. You'd have to risk breaking the ball for a chance at freeing it. Fear, knowledge, certainty - you'd have to be willing to let them all go.”


― Justina Chen, North of Beautiful

“The healthy man does not torture others - generally it is the tortured who turn into torturers.
Carl Jung

The spine's importance in spiritual growth. Sadhguru

Ed Sheeran - All Of The Stars [Official Video]

Πιστός των μελισσών της Περσεφόνης,
Σου δίνω απ' τα χέρια μου απλωμένα
Μια στάλα ήλιο και μια στάλα μέλι.
Είν' άλυτο το άδετο καράβι,
Κι ανάκουστο το βάδισμα των ίσκιων,
Κι ανίκητος ο φόβος στη ζωή μας.
Και τα φιλιά μας απομένουν μόνον,
Αυτά τα χνουδωτά σαν μελισσούλες
Που θα πεθάνουν έξω απ' την κυψέλη.
Στα δάση του Ταϋγέτου γεννημένα,
Θροϊζουν μες στα διάφανα της νύχτας
Και τρέφονται με μέντα και με χρόνο.
Πάρε λοιπόν αυτό το άγριο δώρο,
Τις μέλισσες νεκρές, αυτές τις ίδιες
Που μέλι μεταμόρφωσαν σε ήλιο.
---------------
Απόδοση Fulgur Conditum, 2015

Γιατί δεν έχει φάρμακο για έρωτα και φόβο,
Βαρύτερη πλατίνας είν' του Κρόνου η άλω,
Μελανό βελούδο σκεπάζει την αγχόνη
Και τ' ωραίο είδωλο.

Τι βαριά στολίσματα που 'χεις, Βενετία.
Στους καθρέφτες σου αντιλαλεί
Ο αέρας σου κρυστάλλινος. Λιώνει στα σαλόνια
Το γλαυκό σαράβαλο γυαλί.

Μόνο οι παλάμες ένα ρόδο σφίγγουν —
Θάλασσα χλωρή, συγχώρα τες!
Πες μου Βενετσιάνα, πως μπορώ να φύγω
Από του θανάτου τις γιορτές;

Μαύρος στον καθρέφτη φέγγει ο Αποσπερίτης,
Η αλήθεια είναι ζοφερή.
Ο άνθρωπος γεννιέται, σβήνει ο μαργαρίτης,
Κι η Σουζάνα* γέρους καρτερεί.

Απόδοση Fulgur Conditum, 2015

*Παραπομπή στον πίνακα του Βερονέζε "Η Σουζάνα και οι γέροι"


από το διαμαντάκια που μάζεψα στο facebook, ευτυχώς υπάρχουν κι' αυτά

How Do I Know if I am Enlightened? - Sadhguru

What is Enlightenment? Sadhguru

KADEBOSTANY - Castle in the Snow (Official Video)

Ο Πεθαμένος και η Ανάσταση

Όσα σκεπάζει το δέρμα ήταν κοντά μου , μέσα μου. Αγγίζω το μικρό δαχτυλάκι στο στόμα. Το γόνατο, το άλλο γόνατο. Γόνατα μεσημεριάτικου λουλουδιού. Έμορφη κόρη. Ελαφρό περπάτημα. Λεπτοφυής τολύπη, καπνία διασπαρμένη. Ο πόθος περισσότερος στον ίσκιο, όπου οι βάλανοι στο χώμα αλλοιώνονται. Αναγνωρίζω τον κελαηδισμό: κορυδαλλός. Είσαι πεταλούδα, λουλούδι, εύκομη, "παραθαλασσία", αιγαία, ανατολική, πολύκλωνη, πολύκαμπη, πολύανθη, μ' ολόκληρα φύλλα, γυθωτή, ξανθιά, ξανθωπή, ανεμώνη. Γερανός, επιστρέφω, αγνός, αγνός, αιδήμων, λαγόπους. Καταπίνω την απόσταση. Το χέρι μετάβαση. Αδύνατο, απίθανο. Αφή, ορατή έννοια, ύλη, νόηση, εικόνα, εικόνιση, εικόνισμα. Βερονίκη, λονικερία, κρουκιανέλη, αγρόστεμα, στεφανωτική κορωνίδα, περιστερένια, λουλουδιά, τριγωνέλα, αστερωτή, χαρίεσσα, μελισσαντρού. Καταφύγιο ζητώ. Έσχατος, ταπεινός, φάγναλος, τραχύτριχος, γαουτίνης.... Στη λίμνη κοντά τα δυό χέρια σφιχτοπεριπλέχτηκαν. καθώς χτένιζες τα μαλλιά σου Αφροδίτη. Βέτη, ευφορβία, σφαιρωτή, σφαιροφόρα, μικρή ελιά φουντωμένη, αμυγδαλωτή, στενόφυλλη, μικρόφυλλη, μικρόανθη, μικρόκαρπη, συσφιγμένη. Είμαι ερωδιός, ατρίπλαξ, ρούμηξ, οποπάναξ, ελίχρυσος, σπαθωτός, λογχωτός, ταρτονραίος. Φρύνος οξύς. Κοντά μου ζωή... Στάσου σαστικιά, αραβωνιαστικιά, περιστερά, προποντίδα, κρημνόφυλλη, σπαρτή αρουραία, κυρτή, κλιτή, γυρτή, λυγερή, λυγαριά, ιξωτή, αδράχνη, περιπλοκάδα, τορηλίδα, κληματίς, κληματίδα, κληματσίδα, καραμπελού, καβαλερού, γλυκοπόριχο, χοιμαλιά. Ελελιφασκόθυμος, σπούνερ, αλέκτωρ, βασιλικός, σταφυλόνικος, ορχιφόρος. Αγκάθι, αγκαθωτό, δαυκί, λάθρα, λάθυρα. Ανάμεσα κόντυλος, κοντυλόριζο. Καταγής πλαγιασμένη. Χαμαισυκή, ροδοδάφνη, ρόκα, γυνοφόρα, τρίμερη, κολπωτή. Κασέλι μικρό με τριπλή ευωδιά φυλαγμένη. Κυστίδα, γαστρίδα, δεντρωτή, φλεβωτή, αλμυρωτή, βελουδένια. Γυναίκα που αγγίζω τον ώμο σου. Ηδύπνοη, κομψή, στρεπτή, κοιλερία, σχιστή, ωοειδής, σκληροπόα. Κριός, επιβήτωρ, κρουπινάστρο. Εκβάλιον, δίδυμο, γύνανδρο, θηλυγόνο, ξυνάκι, αιματόχρωμο, υμενόνημα, ποικιλία μεταξύ μας. Μαζί μας αδενόανθος, υμενόκαρπος, αγραπίδι, αμύγδαλο, κύαμος, σταχυς. Από μας ανθρώπινη ουσία δημητριακή. Κότινος. καλάνθρωπος. Μετεβλήθης ήμερη. Βικία, ευακία, υπόλευκη, άσπρη βοτάνη, μελόχορτο, ανθέμιο, γαλατσίδα.

Ν. Γ. Πεντζίκη Ο Πεθαμένος και η Ανάσταση, 1938

Η εικόνα δεν ταιριάζει με το κείμενο (ένα τέλειο κείμενο δεν χρειάζεται φωτογραφία να το συνοδεύει), αντίδωρο είναι σε ένα παλιό καλό φίλο και συνοδοιπόρο. Ενας από τους αγγέλους μου. Αγαπώ τους ποιητές, άγγελοι είναι που φυλάνε τις ψυχές μας. Αρκεί να μην βρεθείς στην μέση όταν μάχονται μεταξύ τους. :) 
Κοίτα μην με ξαναθυμώσεις ε;
H εικόνα είναι ένα από τα οράματα της Αγίας Χίλντεγκαρντ. Αν ακούσεις την μουσική της και διαβάσεις τους στίχους της θα σε μεταφέρει σε άλλες σφαίρες. 

επειδή συνήθως η βία ξεκινάει από το σπίτι, σωματική ψυχική το ίδιο είναι

Simply Red - It's Only Love

Οδός άνω και κάτω μία.
Ηράκλειτος

« Si on me presse de dire pourquoi je l'aimais, je sens que cela ne peut s'exprimer qu'en répondant : "Parce que c'était lui, parce que c'était moi." 

One thing you can't hide is when you're crippled inside.

John Lennon

Sraosha: Του έρωτα μέγα καλό

Sraosha: Του έρωτα μέγα καλό


Ό,τι νιώθω και ό,τι είμαι μου το έχει διδάξει ο έρωτας.



Ο έρωτας μού έμαθε να είμαι ο εαυτός μου και μου έμαθε ότι έρχεται σ’ εμένα επειδή είμαι ο εαυτός μου και όχι κάποιος άλλος.



Ο έρωτας μού εξήγησε ότι αξίζω τη χαρά της ζωής, που είναι και ο έρωτας.



Με δίδαξε να μην υπεραναλύω και να παίρνω τη ζωή όπως μου έρχεται, κατά το εμπειρίκειο, όσο μπορώ.



Με εκπαίδευσε στο να μη φοβάμαι, εγώ ο κατά βάση δειλός. Με ξανάπλασε σχεδόν γενναίο.



Με απελευθέρωσε από ό,τι βάρος δεν ήτανε δικό μου και το έστησε απέναντί μου για να το αντικρύσω με ψυχραιμία κι επιείκεια.



Ακόμα και στον πόνο υπήρξε μεγαλόψυχος: δεν τον έφερε μάταια.



Ο έρωτας με πήγε πολύ πιο μακριά και από βιβλία και από ταινίες και από την ίδια τη φαντασία μου, έχτισε κόσμους αδιανόητους πριν, κόσμους που εξερευνώ και περιδιαβαίνω σαν αρχάριος με ψυχή μαγεμένη.



Ο έρωτας εγκέντρισε μέσα μου την ομορφιά και το γέλιο.



Ο έρωτας με ντρεσάρισε να μη φοβάμαι τον χρόνο, παρά να χαίρομαι τη στιγμή σαν παιδί και την ανάμνηση σαν γέροντας.

the olive tree will always be here

The Olive Tree Will Always Be Here from Yatzer on Vimeo.

Marley & me, John Grogan

A dog has no use for fancy cars, big homes, or designer clothes. A water log stick will do just fine. A dog doesn't care if your rich or poor, clever or dull, smart or dumb. Give him your heart and he'll give you his. How many people can you say that about? How many people can make you feel rare and pure and special? How many people can make you feel extraordinary? 

John Lennon - Imagine

O QUAM MIRABILIS EST ~ Hildegard Von Bingen

Κάποτε ένας αγρότης είχε ένα σκύλο που είχε το συνήθειο να κάθεται στην άκρη του δρόμου και περίμενε να περάσει κάποιο αυτοκίνητο.

Μόλις εμφανιζόταν κάποιο, έτρεχε γαυγίζοντας προσπαθώντας να το ξεπεράσει. Μία μέρα ο γείτονας ρώτησε τον αγρότη, «Πιστεύεις ότι κάποια μέρα ο σκύλος θα φτάσει η θα ξεπεράσει κάποιο αυτοκίνητο;» Ο αγρότης απάντησε, “Δεν είναι αυτό που με απασχολεί”,”Αυτό που με απασχολεί είναι το τι θα γινόταν αν κάποια μέρα το κατάφερνε.”

Πολλοί άνθρωποι στην ζωή συμπεριφέρονται όπως ο σκύλος και κυνηγούν ασήμαντα πράγματα. Συνήθως δε, αυτοί οι στόχοι δεν είναι καν δικοί τους. Είναι των γονιών τους, της οικογένειάς τους ή της κοινωνίας. Και πασχίζουν όλη τη ζωή να καταφέρουν κάτι το οποίο δεν θα έχει κανένα νόημα για τους ίδιους. Ας εξετάσουμε λοιπόν ποιοι είναι οι στόχοι μας και αν είναι πραγματικά σημαντικοί και τότε, μόλις το ξεκαθαρίσουμε ας δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να τους πετύχουμε.

από εδώ

Η νεράιδα και ο δράκος

Ήταν κάποτε ένας δράκος. Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σε σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.

Μια μέρα λοιπόν μια Νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του… Ο δράκος ξαφνιάστηκε.

Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε:

- Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;

- Όχι.. Είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις

- Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;

- Όχι… Όποτε θέλω εξαφανίζομαι.

- Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;

Η Νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση… όμως του απάντησε:

- Όχι… όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει… όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή Νεράιδα…

Θέλησε να τη φιλήσει… η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.

Ο δράκος δάκρυσε… όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν.

Η μικρή Νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του ψιθυρίζοντας του το μυστικό.

Δεν φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις, πρέπει και να μπορείς.

viriditas

O rubor sanguinis

O rubor sanguinis,
qui de excelso illo fluxisti,
quod divinitas tetigit,

tu flos es,
quem hiems de flatu serpentis
num quam lesit.

***

Ω πορφυρό αίμα
που έρρεες από ψηλά
την θεότητα έχεις αγγίξει

είσαι ένα λουλούδι
ο χειμώνας της αναπνοής του φιδιού
ποτέ δεν μπορεί να σε βλάψει.

Hildegard von Bingen - Voice of the Living Light

o ευρευνητής - Χόρχε Μπουκάι

Μια μέρα, ένας ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.

Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.

Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου.

Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι' αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ' τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.

losttime

Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωποις ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε:Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια ...

Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή.

«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:»

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω ...

time_is_art

»Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει:

Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ' αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.

»Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:»

»Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού ... Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;

»Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;

»Και ο γάμος των φίλων;

»Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;

»Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα;

»Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων;

»Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε ... Κάθε λεπτό.

»Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

carpe momentum