Monday, July 11, 2016




“I love the stars.
Because they can't say anything.
I love the stars.
Because they do not judge anyone.”

Thursday, July 07, 2016

Joyce Mansour
μτφρ. Κάτια Περιστεράκη
Μακάριοι οι μοναχικοί
Όσοι μέσα στην άπληστη άμμο σπέρνουν τον ουρανό
Όσοι κάτω από τις φούστες του ανέμου γυρεύουν τη ζωή
Όσοι ξέπνοοι τρέχουν πίσω από ένα όνειρο αστόχαστο
Γιατί της γης είναι το αλάτι
Μακάριοι του ωκεανού της ερήμου οι βιγλάτορες
Όσοι την αλεπού της ερήμου κυνηγούν πέρα από τον αντικατοπτρισμό
Ο φτερωτός ήλιος στον ορίζοντα χάνει τα πούπουλά του
Το αιώνιο καλοκαίρι περιγελά τον υγρό τάφο
Κι αν μέσα στους κατάκοιτους βράχους μεγάλη μια κραυγή αντηχεί
Κανείς δεν την ακούει κανείς
Ουρλιάζει πάντοτε η έρημος κάτω από έναν άφοβο ουρανό
Προσηλωμένο το βλέμμα μονάχο αιωρείται
Καθώς αετός στο χάραμα της μέρας
Ο θάνατος καταπίνει τη δροσιά
Το ερπετό πνίγει το ποντίκι
Κάτω από το αντίσκηνό του ο νομάδας ακούει τον χρόνο που τρίζει
Πάνω στης αϋπνίας το χαλίκι
Όλα είναι εδώ σε αναμονή μιας λέξης που ήδη έχει ειπωθεί
Αλλού
Joyce Mansour, Γαλανό σαν την Έρημο
(από τα ποιήματα της που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό της)

Wednesday, July 06, 2016

indovinello veronese


Se pareba boves
alba pratalia araba
albo versorio teneba
negro semen seminaba

Stunning Blooming Flowers & Relax Music - 2 Hours Timelapse - Color Ther...

Lima Bean Time Lapse

Το 'πιασες; Έρχεται κάποια στιγμή στην ζωή σου που τελικά το πιάνεις. Αυτό είναι το ξύπνημά σου.


Όταν στη μέση όλων των φόβων και της παραφροσύνης σου, θα σταματήσεις και θα σταθείς ακίνητος και η φωνή μέσα στο κεφάλι σου θα φωνάζει ... ΑΡΚΕΤΑ! Φτάνουν οι μάχες, οι τσακωμοί, οι κατηγορίες, τα κλάματα και ο αγώνας για να κρατηθείς από κάπου. Στην συνέχεια, όπως ένα παιδί που ησυχάζει μετά από ένα ξέσπασμα, καθαρίζεις τα δάκρυά σου, ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου και αρχίζεις να βλέπεις τον κόσμο μέσα από νέα μάτια.

Αυτό είναι το ξύπνημά σου.

Αντιλαμβάνεσαι ότι ήρθε η ώρα να σταματήσεις να ελπίζεις και να περιμένεις κάτι να αλλάξει αυτόματα, ή η ευτυχία και η ασφάλεια που θέλεις να νιώσεις να εμφανιστούν μαγικά μπροστά σου.

Αντιλαμβάνεσαι ότι στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν πάντα οι ευτυχισμένες καταλήξεις των παραμυθιών και ότι οποιαδήποτε εγγύηση ευτυχίας πρέπει να αρχίσει από μέσα σου... και μια αίσθηση γαλήνης γεννιέται μέσα από την αποδοχή.

Ξυπνάς και βλέπεις κατάματα το γεγονός ότι δεν είσαι τέλειος και ότι δεν θα σε αγαπάνε πάντα όλοι, ούτε θα σε εκτιμάνε πάντα όλοι, ούτε θα εγκρίνουν ποιός ή τι είσαι... και θα είσαι οκ μ' αυτό. Έχουν το δικαίωμα της δικής τους άποψης και γνώμης.

Μαθαίνεις την σημασία της αγάπης του εαυτού σου και της προάσπισης του ... και μια νέα αίσθηση αυτοπεποίθησης γεννιέται μέσα από την αυτοαποδοχή.

Σταματάς να γκρινιάζεις και να κατηγορείς άλλους γι'αυτά που κάνανε σε εσένα ή που δεν κάνανε για εσένα και μαθαίνεις ότι στο μόνο που μπορείς να βασιστείς είναι το απροσδόκητο.

Μαθαίνεις ότι οι άνθρωποι δεν λένε πάντα αυτό που εννοούν ή δεν εννοούν πάντα αυτό που λένε και ότι δεν θα είναι πάντα εκεί για σένα και δεν αφορούν όλα εσένα.

Οπότε μαθαίνεις να στέκεσαι όρθιος μόνος σου και να φροντίζεις τον εαυτό σου... και μια αίσθηση ασφάλειας γεννιέται μέσα από την αυτοδυναμία σου.

Σταματάς να κρίνεις και να δείχνεις με το δάχτυλο και αρχίζεις να αποδέχεσαι τους ανθρώπους όπως είναι και να παραβλέπεις τις αδυναμίες τους... και μια αίσθηση ειρήνης και ικανοποίησης γεννιέται μέσα από την συγχώρεση.

Μαθαίνεις να ανοίγεσαι σε νέους κόσμους και διαφορετικές οπτικές γωνίες. Αρχίζεις να επαναξιολογείς και να επαναπροσδιορίζεις ποιός είσαι και τι πραγματικά πρεσβεύεις.

Μαθαίνεις την διαφορά ανάμεσα σε αυτά που θέλεις και σε αυτά που χρειάζεσαι και αρχίζεις να απορρίπτεις τα δόγματα και τις αξίες που σου επιβάλλανε χωρίς να είναι δικά σου.

Μαθαίνεις ότι υπάρχει δύναμη στην δημιουργία και στην συνεισφορά και σταματάς να περνάς την ζωή σου ψάχνοντας ποιό θα είναι το επόμενο πράγμα που θα αγοράσεις.

Μαθαίνεις ότι αξίες όπως η ειλικρίνεια και η ακεραιότητα δεν είναι ξεπερασμένα ιδανικά μιας άλλης εποχής αλλά το κονίαμα που κρατά τα θεμέλια πάνω στα οποία θα χτίσεις την ζωή σου.

Μαθαίνεις ότι δεν τα ξέρεις όλα, δεν είναι δουλειά σου να σώσεις τον κόσμο και δεν μπορείς να διδάξεις σε ένα γουρούνι πώς να τραγουδήσει.

Μαθαίνεις ότι ο μόνος σταυρός που θα κουβαλήσεις είναι αυτός που θα διαλέξεις και ότι οι μάρτυρες καίγονται στην πυρά.

Μετά μαθαίνεις για την αγάπη. Μαθαίνεις να βλέπεις τις σχέσεις σου όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι. Μαθαίνεις ότι μοναχικός δεν σημαίνει μόνος.

Σταματάς να θέλεις να ελέγχεις τους ανθρώπους γύρω σου, τις καταστάσεις και τα αποτελέσματα. Μαθαίνεις να καταλαβαίνεις την διαφορά ανάμεσα στις τύψεις και στην ευθύνη, την σημαντικότητα του να θέτεις όρια και να λες ΟΧΙ.

Επίσης, σταματάς να προσπαθείς συνέχεια να αγνοήσεις τα συναισθήματά σου και τις ανάγκες σου.

Μαθαίνεις ότι το σώμα σου είναι ο ναός σου. Αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι για το σώμα σου και να το σέβεσαι. Τρως ισορροπημένα, πίνεις περισσότερο νερό και γυμνάζεσαι.

Μαθαίνεις ότι η κούραση τροφοδοτεί τον φόβο και την ανασφάλεια γι'αυτό βρίσκεις περισσότερο χρόνο για να ξεκουράζεσαι. Και όπως το φαγητό τροφοδοτεί το σώμα, το γέλιο τροφοδοτεί την ψυχή. Γι'αυτό βρίσκεις περισσότερο χρόνο να γελάς και να παίζεις.

Μαθαίνεις ότι τις περισσότερες φορές στην ζωή παίρνεις αυτό που σου αξίζει κι ότι η ζωή είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Μαθαίνεις ότι οτιδήποτε άξιο να επιτευχθεί είναι και άξιο δημιουργίας και ότι το να εύχεσαι κάτι να γίνει είναι διαφορετικό από το να το κάνεις.

Μαθαίνεις ότι για να επιτύχεις αυτό που θες χρειάζεσαι κατεύθυνση, πειθαρχία και επιμονή. Μαθαίνεις ότι κανένας δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του και ότι δεν είναι κακό να ρισκάρεις να ζητήσεις βοήθεια.

Μαθαίνεις ότι το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβάσαι είναι ο φόβος. Μαθαίνεις να μπαίνεις και να περνάς μέσα από τους φόβους σου γιατί ξέρεις ότι ό,τι κι αν συμβεί μπορείς να αντεπεξέλθεις κι ότι αν ενδώσεις στους φόβους σου είναι σαν να παραδίνεις το δικαίωμα να ζήσεις την ζωή σου όπως εσύ θέλεις.

Μαθαίνεις να αγωνίζεσαι για την ζωή σου και να μην ζεις κάτω από ένα σύννεφο επικείμενης καταστροφής.

Μαθαίνεις ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, δεν παίρνεις πάντα αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις, κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους... και μαθαίνεις να μην το παίρνεις προσωπικά.

Μαθαίνεις ότι κανένας δεν σε τιμωρεί και δεν είναι όλα κάποιου άλλου λάθους. Είναι απλά η ζωή που συμβαίνει. Μαθαίνεις να παραδέχεσαι τα λάθη σου και να χτίζεις γέφυρες αντί για τοίχους.

Μαθαίνεις ότι τα αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός, ο φθόνος και η δυσαρέσκεια πρέπει να κατανοηθούν και να ανακατευθυνθούν αλλιώς θα πνίξουν την ζωή σου και θα δηλητηριάσουν ό,τι σε περιβάλλει.

Μαθαίνεις να είσαι ευγνώμων και να απολαμβάνεις τα απλά πράγματα που συνήθως παίρνουμε ως δεδομένα, πράγματα που εκατομμύρια άνθρωποι στην Γη δεν έχουν όπως ένα γεμάτο με τρόφιμα ψυγείο, καθαρό, τρεχούμενο νερό, ένα μαλακό, ζεστό κρεβάτι και ένα χαλαρωτικό καυτό μπάνιο.

Μετά αρχίζεις να αναλαμβάνεις την ευθύνη του εαυτού σου και υπόσχεσαι στον εαυτό σου να μην τον προδώσεις ποτέ και πότε να μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από αυτό που η καρδιά σου επιθυμεί.

Χαμογελάς, εμπιστεύεσαι και μένεις ανοιχτός σε όλες τις υπέροχες πιθανότητες.

Και τελικά, με πολύ κουράγιο που βγαίνει από την καρδιά σου, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και αρχίζεις να σχεδιάζεις την ζωή που θες να ζήσεις.

πηγή

wildfire


Η ποίηση διολισθαίνει ανάμεσα σε δύο λόγους εξουσίας. Τον ακαδημαίκό που της λέει διακειμένισέ το και τον δημοσιογραφικό που της λέει νερούλιασετο. Και τους τρόπους της σφετερίζεται ο διαφημιστικός λόγος. Τρεις λόγοι εξουσίας γύρω από ένα λόγο που αξιώνει ανταλλαγή της θέλησης για δύναμη στο παρόν με τη δύναμη του χρόνου. Τη διώκουν αυτοί οι λόγοι μα πάντα προηγείται. Διότι είναι ασθένεια κι όχι ίαση. Κι ο ποιητής εξουσιαστικά δέχεται να κάνει το απόρριμα της κοινωνίας, το ξέρει δεν το ξέρει. Γιατί η ποίηση είναι κλίση. Μπορεί και η απόβλεψη, θα γίνω ποιητής, κάτι να κάνει. Αλλά εκεί όπου ο ποιητής της απόβλεψης φτάνει αγκομαχώντας, ο ποιητής της κλίσης ήταν ανέκαθεν. Η παραβολή του υστερικού γέλιου του Μότσαρτ στο Αμαντέους του Φόρμαν, απέναντι στην σφιγμένη στάση του Σαλιέρι, σημαίνει πάντα τη διαφορά απόβλεψης, κλίσης. Η κλίση δεν είναι αξουσία εκ του κόσμου τούτου. Είναι δωρεά. Και εκεί είναι που σκυλιάζουν οι λόγοι της εξουσίας. Δεν μπορούν να εξουσιάσουν τη δωρεά.















αείζωον πυρ



κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα

Αυτόν τον κόσμο δεν τον έπλασε κανένας θεός ή άνθρωπος, παρά υπήρχε πάντα, υπάρχει και θα υπάρχει: μια αιώνια, ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.


Ηράκλειτος

Sunday, July 03, 2016

comme une âme en peine


Υβ Μπονφουά στην καλύτερη μετάφραση, του Μηνά Δημάκη



Έτσι στα ερείπια ενός απέραντου ουρανού
θα βαδίσουμε,
Η τοποθεσία εκεί πέρα θα συμπληρωθεί
Σαν πεπρωμένο στο ζωντανό φως.
Η χώρα η πιο όμορφη που αναζητήσαμε
καιρούς
Εμπρός μας θ' απλωθεί γη από σαλαμάντρες
Κοίτα, θα πεις, την πέτρα τούτη:
Προσκομίζει την παρουσία του θανάτου.
Λάμπα μυστική καίει τις πράξεις μας,
Έτσι βαδίζουμε φωτισμένοι.

******

Έτσι να μείνουμε άγρυπνοι στην κορυφή
της νύχτας του όντος. Μια βάτος υπέκυψε.
Ρήγμα μυστικό, με ποιά αιμάτινα φτερά στα
ερέβη μας κυκλοφορούσες;
Ποιό δωμάτιο προσπέλαζες, με τον τρόμο
της αυγής να μεγαλώνει στα τζάμια;

*******

ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ
Όλη νύχτα το κτήνος σάλευε στην αίθουσα,
Τι είν' αυτός ο δρόμος που δε λέει να τε
λειώσει,
Όλη νύχτα η βάρκα γύρευε την ακτή,
Τι ειν' αυτοί οι απόντες που θέλουν να ξα-
νά 'ρθουν,
Όλη νύχτα το ξίφος γνώρισε την πληγή,
Τι ειν' αυτή η ταραχή που τίποτα δεν μπο-
ρεί να καρπωθεί,
Όλη νύχτα το κτήνος βογγούσε στην αίθουσα
Αιμόφυρτο, αρνούμενο το φως των αιθουσών,
Τι είν' αυτός ο θάνατος που τίποτα δε θα γιατρέψει;

Saturday, July 02, 2016




To bless means to help. Heaven helps the man who is devoted; men help the
man who is true. He who walks in truth and is devoted in his thinking, and
furthermore reveres the worthy, is blessed by heaven. He has good fortune,
and there is nothing that would not further.


Friday, July 01, 2016

Εμείς οι άνθρωποι - Jorge Debravo



Χόρχε Ντεμπράβο, Κόστα Ρίκα 1938- 1967
29 χρονών και τα πρόλαβε όλα

---

Έρχομαι να σε ψάξω, αδελφέ, γιατί φέρνω το ποίημα
που είναι σαν να φέρνω τον κόσμο στους ώμους

Είμαι σαν ένας σκύλος που σκούζει μονάχος, γαβγίζει
στα θηρία του μίσους και της αγωνίας
κάνει να περιστρέφεται η ζωή στη μέση της νύχτας

Φέρνω όνειρα, θλίψεις, χαρές, ηρεμίες
δημοκρατίες σπασμένες σαν κανάτια
θρησκείες μουχλιασμένες ως την ψυχή
εξεγέρσεις εν σπέρματι βγάζοντας γλώσσες από καπνό
δέντρα που δεν έχουν
αρκετό ρετσίνι αγάπης

Είμαστε χωρίς αγάπη, αδελφέ μου
κι αυτό είναι σαν να είμαστε στης γης τη μέση τυφλοί.

Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης

petals - Amy Lowell


Life is a stream
On which we strew
Petal by petal the flower of our heart;
The end lost in dream,
They float past our view,
We only watch their glad, early start.
Freighted with hope,
Crimsoned with joy,
We scatter the leaves of our opening rose;
Their widening scope,
Their distant employ,
We never shall know. And the stream as it flows
Sweeps them away,
Each one is gone
Ever beyond into infinite ways.
We alone stay
While years hurry on,
The flower fared forth, though its fragrance still stays.

Wednesday, June 15, 2016

Εσύ - Χόρχε Λουίς Μπόρχες



Μονάχα ένας άνθρωπος γεννήθηκε, μονάχα ένας άνθρωπος πέθανε σ’ ολόκληρη τη γη.
Υποστηρίζοντας το αντίθετο, κάνεις απλώς στατιστική, μια ανέφικτη προέκταση.
Ανέφικτη, σα να εξισώνεις τη μυρουδιά της βροχής με το χτεσινοβραδινό σου όνειρο.
Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Οδυσσέας, ο Άβελ., ο Κάιν, ο πρώτος άνθρωπος που ταξινόμησε τους αστερισμούς, κείνος που ύψωσε την πρώτη πυραμίδα, αυτός που έγραψε τα εξάστιχα του βιβλίου των Αλλαγών, ο σιδεράς που χάραξε τα ρουνικά στο σπαθί του Χένγκιστ, ο τοξότης Ειναρ Ταμπάρσκελβερ, ο Λουίς δε Λεόν, ο βιβλιοπώλης που γέννησε τον Σάμιουελ Τζόνσον, ο κηπουρός του Βολταίρου, ο Δαρβίνος στην πλώρη του Beagle, ένας Εβραίος στο θάλαμο αερίων και, με τον καιρό, εσύ και εγώ.
Μονάχα ένας άνθρωπος πέθανε στην Τροία, στον Μέταυρο , στο Χέηστινγκς, στο Άούστερλιτς, στο Τραφάλγκαρ, στο Γκέτττισμπεργκ.
Μονάχα ένας άνθρωπος πέθανε στα νοσοκομεία, στα καράβια, σ’ αβάσταχτη ερημιά ή στην κρεβατοκάμαρα της ρουτίνας και των ερώτων .
Μονάχα ένας άνθρωπος κοίταξε την απέραντη αυγή.
Μονάχα ένας άνθρωπος αισθάνθηκε στον ουρανίσκο του τη δροσεράδα του νερού, τη γεύση των καρπών και της σάρκας.
Μιλάω για τον έναν, τον μοναδικό, αυτόν τον πάντα μόνο.

τα πράγματα - Χόρχε Λουίς Μπόρχες



Το μπαστούνι, μια αρμαθιά κλειδιά, κάτι κέρματα,
η απαλή κλειδαριά,  κάτι τελευταίες
σημειώσεις που δεν θα ξαναδιαβαστούν
τις λίγες μέρες που μου απομένουν, η τράπουλα,
η σκακιέρα, ένα βιβλίο και κάπου στα φύλλα του
η ξεραμένη βιολέτα - ενθύμιο κάποιας βραδιάς
αλησμόνητης ασφαλώς αλλά ήδη ξεχασμένης-
στη δύση ο κόκκινος καθρέφτης πυρπολώντας
ένα δειλινό της φαντασίας, Τόσα και τόσα πράγματα,
ομπρέλες, πίπες, άτλαντες, φλιτζάνια, μπιχλιμπίδια
που δουλεύουν για χάρη μας σαν αμίλητοι σκλάβοι,
τυφλά και απολύτως βουβά!
Θα επιζήσουν πέρα από την λήθη μας
δίχως να ξέρουν πως έχουμε υπάρξει.

Everness - Χόρχε Λουίς Μπόρχες



Μόνο ένα πράγμα δεν υπάρχει: η λησμονιά
ο Θεός σώζει το μέταλλο και μαζί τη σκουριά
κι' εναποθέτει στις προφητικές του μνήμες
περασμένες και μελλούμενες σελήνες.

Τα πάντα έχουν κιόλας γίνει. Η μαρμαρυγή
που η μορφή σου στους καθρέφτες έχει σκορπίσει
ανάμεσα στο σούρουπο και τη χαραυγή
και οι αντανακλάσεις που ακόμα μέλλεται ν' αφήσει.

Κι' όλα αυτά είναι μέρος του πολύμορφου κρύσταλλου
τούτης της μνήμης - του σύμπαντος 
δεν έχουν τέλος οι πολυδαίδαλοι διάδρομοι

και οι πόρτες κλείνουν μόλις τις περάσεις
μονάχα από την άλλη πλευρά του δειλινού
θ' αντικρύχεις τα Αρχέτυπα και τις Λάμψεις.

Tuesday, June 07, 2016


η αγάπη είναι ο φόβος, Μανόλης Αναγνωστάκης



Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις
Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θὰ ῾ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;


Η ΒΑΛΙΤΣΑ, Τάσος Ποταμιάνος, Περιοδικό Λέξη, Μάϊος-Ιούλιος 2001

Τή χρονιά πού τέλειωνα τό γυμνάσιο, όποτε έβρισκα καιρό, κατέβαινα στο κέντρο της πόλης και έψαχνα τα μαγαζιά που πούλαγαν βαλίτσες.

Μόλις έβλεπα ένα μπροστά μου, έμπαινα μέσα και άρχιζα να περιεργάζομαι το εμπόρευμα. Επιθεωρούσα επιμελώς όλα τα είδη, βαλίτσες, σακκίδια, σάκκους στρατιωτικούς και σάκκους εκστρατείας, τσάντες, αεροπορικά βαλιτσάκια, σάκ βουαγιάζ με ροδάκια, τα έπιασα να νιώσω την υφή τους, τα υλικά που ήτανε φτιαγμένα, υφασμάτινα, δερμάτινα, πλαστικά, νάυλον, κοίταζα τα χρώματα, συνήθως τα πιό πολλά είναι σκούρα, μαύρο, λαδί, καφέ, γκρί σκούρο, βαθύ μπλέ, βαθύ κόκκινο και πιο σπάνια ανοιχτόχρωμα και λίγο φανταιζί, φούξια, ροζ, γαλάζιο.

Επειτα πρόσεχα τα σχήματα, τις φόρμες, τα σχέδια, τις ραφές, ύστερα το μέγεθος να φανταστώ την περιεκτικότητά τους, άλλα πιο μεγάλα, χωρούν όμως λιγότερα πράγματα, άλλα πιο μικρά, φτιαγμένα όμως από υλικά πιο μαλακά, χωράνε περισσότερα. Υστερα μελετούσα τα κουμπώματα, φερμουάρ, κλειδώματα και κλειδαριές, λουκέτα με κωδικούς, λαβές και πλαϊνές ασφάλειες.

Πολλές φορές με πλησίαζαν οι πωλητές να με ρωτήσουν αν χρειάζομαι βοήθεια. Δεν έχανα τότε κι εγώ την ευκαιρία, κι έπιανα αμέσως την κουβέντα, ρωτούσα για τύπους βαλιτσών, μάρκες, χώρες προελεύσεως, τελευταία μοντέλα. Μα αν τύχαινε να με ρωτήσουν τι την θέλω την βαλίτσα, τι θέλω να βάλω μέσα, πάγωνα. Κι όταν προσπαθούσα να τους πω, ν’ απαριθμήσω τα πράγματα που ήθελα να βάλω στη βαλίτσα, μ’ έπιανε κρύος ιδρώτας, δύσπνοια, άρχιζα να κοκκινίζω, οπότε ο πωλητής έτρεχε να μου φέρει μιά καρέκλα και ένα ποτήρι νερό, χωρίς να μπορεί να καταλάβει γιατί τέτοια ταραχή. Μετά ζητούσα συγγνώμη, έφευγα και κατευθυνόμουν σ’ άλλο βαλιτσάδικο και έπειτα σε άλλο.

Πάει καιρός που ήθελα ν’ αγοράσω μιά βαλίτσα. Δεν είχα όμως βρεί ακόμα αυτήν που ονειρευόμουν, αν και νομίζω πως πρέπει να ‘χα γυρίσει όλα σχεδόν τα βαλιτσάδικα του κέντρου. Το πρόβλημά μου ήταν ότι η βαλίτσα που θα ‘παιρνα του χρόνου που θα ‘φευγα μετανάστης στους συγγενείς στην Αυστραλία, έπρεπε να χωράει ακριβώς τα είκοσι πράγματα που ήθελα να πάρω μαζί μου. Δεν έπρεπε να είναι ούτε πιο μικρή και μείνει τίποτα απ’ έξω, ούτε πιο μεγάλη, οπότε τα πράγματα θα έπλεαν και έτσι θα αναγκαζόμουν να την γεμίσω με άλλα περιττά και εντελώς άχρηστα.

Ηξερα πως η βαλίτσα που χρειάζομαι για το μεγάλο μου ταξίδι, πρέπει να χωράει τα εξής είκοσι πράγματα:

1. Εναν γυάλινο βώλο
2. Ενα τεύχος του Μικρού Ήρωα
3. Τρία χαρτάκια από τσίχλες με τις φωτογραφίες των: Σιδέρη, Δομάζου Παπαϊωάννου
4. Ενα σπασμένο και κλεμμένο σηματάκι της Μερσεντές
5. Μία φιγούρα του Καραγκιόζη
6. Ενα καπάκι μπουκαλιού μπύρας ΦΙΞ
7. Την τρόμπα του ποδηλάτου μου
8. Ενα σακούλι τσιπς από το περίπτερο
9. Ενα πόστερ του Τζίμυ Χέντριξ
10. Τη σελίδα με τη ζωγραφιά της εκκλησίας απ’ τ’ αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού
11. Το προσκοπικό μου μαντήλι
12. Μιά γόμα μισή ροζ μισή γαλάζια
13. Ενα τρανζιστοράκι που να λέει το ματς της Κυριακής
14. Την πετονιά μου με τ’ αγκίστρια
15. Ενα δίσκο 45 στροφών με το Eleanor Rigby των Μπήτλς
16. Ενα ζευγάρι κορδόνια απ’ τα παπούτσια μου του μπάσκετ
17. Ενα πακέτο Καρέλια
18. Το χαμόγελο της Τζοκόντα του Χατζιδάκι
19. Ενα κεράκι της Λαμπρής

Κι όλα αυτά τα δεκαεννιά τα πράγματα κάπως βολευόντουσαν, όλο και κάποιο σακκούλι θα ‘βρισκα να τα χωρέσω. Ομως εκείνο που δεν κατάφερνα με τίποτα, ποτέ και πουθενά να το βολέψω, είναι εκείνο το εικοστό, αυτό το τελευταίο πράγμα που ήθελα να βάλω στη βαλίτσα και που ακόμα σήμερα δεν ξέρω που να το χωρέσω και που ίσως να ‘ναι και το μόνο που θα θελήσω να πάρω μαζί μου όταν ΄ρθει η ώρα μου για το άλλο μου ταξίδι το μακρύ, το τελευταίο, είναι εκείνες που φορούσε πάντοτε στο σπίτι, αυτές οι νούμερο τριανταεφτά μισό οι πορτοκαλιές οι γόβες της μαμάς μου.

Ποιητική


-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.
-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;
Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.
Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις
Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

Wednesday, June 01, 2016

Είσαι σαν κάποια γη - Cesare Pavese



Είσαι σαν κάποια γη
που κανένας ποτέ δεν ονόμασε.
Δεν περιμένεις τίποτα
μόνο την λέξη
που θ' αναβλύσει από το βάθος
σαν καρπός στα κλαριά.
Ενας άνεμος σε προλαβαίνει.
Στεγνά και μαραμένα πράγματα
σε κατακλύζανε και φεύγουν με τον άνεμο.
Μέλη και λόγια αρχαία. 
Τρέμεις μέσα στο καλοκαίρι.

.