Λύπη

Τα ποιήματά μας τα διαβάζουν οι πέτρες
όχι οι άνθρωποι
μονάχα εκείνες ραγίζουν στα λόγια μας
ώσπου γίνονται σκόνη

γιατί η σκόνη δεν είναι
παρά η λύπη της πέτρας
απ' τα ποιήματά μας

λύπη που γδέρνει τη γη
καθώς την σέρνει ο άνεμος
απ' άκρη σ ' άκρη

Use what talent you possess; the woods would be silent
if no birds sang except those that sang best. – Henry Van Dyke

η ναρκισσιστική μητέρα

μέρος 1
μέρος 2 

"Πρώτον, άσχετα με τις επιθυμίες και τους στόχους μου, έπρεπε να ασκηθώ σε όλα τα είδη ποίησης. Δεύτερον, να ετοιμάζομαι ,εφ όσον επέμενα στις αιτιάσεις μου, για μεγάλο, πιθανόν αργόσυρτο, σίγουρα βασανιστικό, ίσως πέραν του βίου μου, διάστημα μη αναγνώρισης, χωρίς μάντιδα δάφνην. Θα έθετα εαυτόν εκτός αποθεώσεως και επαίνων. Θα αντιμετώπιζα δυσπιστία, κατηγορίες για πεζολογία, άρνηση ακόμη και της παραμικρής αξίας των ποιημάτων μου. Τρίτον, ότι έπρεπε να βασιστώ σε εσωτερικά κριτήρια και δεν έπρεπε να μπλεχτώ με αντικειμενισμούς.

Χωρίς συζήτηση, συμφώνησα. Σου ζήτησα διευκρινήσεις για το κριτήριο. Η άποψή σου ήταν απλή: θα είχα μέσα μου, απλούς, αυστηρούς κανόνες ,φυτεμένους στον εγκέφαλο, που θα με βοηθούσαν να διακρίνω αυτομάτως το καλό και το κακό, όχι από κάποια ηθική έννοια, αλλά εάν ο κατενώπιον στίχος είχε στυλ και τεχνική ή όχι. Τα υπόλοιπα θα ήταν και θα παρέμεναν φρέσκος καθαρός αέρας. Η γραφή, μου εξήγησες, είναι αυτόχθων και ανεξάρτητη αρχή. Ενόσω την επιχειρείς, να θυμάσαι ότι «γράφεις» και με τις κινήσεις του σώματος, ότι σκέφτεσαι και με χρώματα, ότι τα ελληνικά δεν είναι η μόνη σου αρματωσιά. Οι ήχοι είναι η πάσα σου αρματωσιά. Η ποίηση είναι απόλυτο κριτήριο εξωστρέφειας.
Είναι ό,τι περιέχεται στο αέτωμα ενός αρχαίου ναού, ό,τι περιέχεται στο εσωτερικό ενός τρούλου."

πηγή 

"Είναι ό,τι περιέχεται στο αέτωμα ενός αρχαίου ναού, ό,τι περιέχεται στο εσωτερικό ενός τρούλου." Πετεφρής 4ever υποκλίνομαι... όμως αν είναι ένας Παρθενώνας ξέσκεπος και συλημένος που αέναα διαχέει μελωδίες στο Σύμπαν; Υπήρξα σε ποιήματα μου στον Αγιο Πέτρο, υπήρξα και σε αρχαίο ναό. Είδα μάλιστα κάποτε και ένα όνειρο μια συντροφιά ανθρώπων που ήταν στα θεμέλια ενός ναού και είχαν ανάψει φωτιά. Ποτέ δεν το ξέχασα, δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ τις λέξεις να το χτίσω σε ποίημα.

Δεν γράφουμε Εβίνα, ακούμε. Κάθε άλλος τρόπος μας εκμηδενίζει. Ευχαριστώ για την εκτίμησή σου.

πωπω τι μου έκανες σήμερα!

όχι δεν γράφουμε, εκπέμπουμε

Ακούμε τον αναγνώστη που ποτέ δεν είναι "πελάτης" αλλά συχνά ηχεί ως συλημένο ιερό.

επέστρεψα και κλείνω ότι non finito είχα, είχα πει να αφήσω μόνο την σκόνη μου πίσω μου, αλλά τελικά θέλω να αφήσω κάποια πετραδάκια, ίσως μετά θάνατον

δεν έχει ουσία το τώρα

Σωστά.

το τώρα απλά το ζούμε και είναι ότι έχουμε

η ποίηση είναι το αμόλυντο, το θείο

σ' ευχαριστώ πολύ δάσκαλε

Air Supply - All Out Of Love

Air Supply - Lost In Love

The secret to happiness is to acknowledge and transform suffering, not to run away from it. In No Mud, No Lotus, Thich Nhat Hanh offers practices and inspiration transforming suffering and finding true joy.

Thich Nhat Hanh acknowledges that because suffering can feel so bad, we try to run away from it or cover it up by consuming. We find something to eat or turn on the television. But unless we’re able to face our suffering, we can’t be present and available to life, and happiness will continue to elude us.

Nhat Hanh shares how the practices of stopping, mindful breathing, and deep concentration can generate the energy of mindfulness within our daily lives. With that energy, we can embrace pain and calm it down, instantly bringing a measure of freedom and a clearer mind.

No Mud, No Lotus introduces ways to be in touch with suffering without being overwhelmed by it. “When we know how to suffer,” Nhat Hanh says, “we suffer much, much less.” With his signature clarity and sense of joy, Thich Nhat Hanh helps us recognize the wonders inside us and around us that we tend to take for granted and teaches us the art of happiness.