το μαυσωλείο του Χουμαγιούν - Octavio Paz

Στην συζήτηση των σφηκών 

η διαλεκτική των πιθήκων 

αντιτάσσει στατιστικές φλυαρίες 

(Ψιλή τριανταφυλλένια φλόγα καμωμένη από πέτρα, πουλιά και αέρα 

Χρόνος που αναπαύεται επάνω απ' το νερό) 

Αρχιτεκτονική της σιωπής. 

 Οκτάβιο Παζ

Μόνο το ψεύτικο και το αβέβαιο δημιουργούνται γρήγορα, όπως στην αλυσίδα συναρμολόγησης. Ενώ για κάτι αληθινό χρειάζεται χρόνος.

Το "εκεί και τότε" είναι χίμαιρα. Το "εδώ και τώρα" είναι η μοναδική πραγματικότητα.

"You can go on changing the outer for lives and you will never be satisfied; something or other will remain to be changed. Unless the inner changes, the outer can never be perfect."

On silent wings - Tina Turner

There was a time when I would have followed you
to the ends of the earth
I was willing to share it all with you
the love, the hurt
I've seen you when your dreams
were falling in the dust
But I never stopped believing in you
I always thought our love was strong enough
One you could hold on to...ohhh

You never see it coming
You just let it fly
on silent wings, silent wings
You can't hide what you you feel inside
and the fire has left your eyes
silent wings

I can see us in our dreams and we're dancing
I can almost hear the song
But the prayers, they go unanswered
but we both know, we're just hanging on
oooh, I feel the shame
but I'll never know the reason why
the rug was pulled so gently from under my feet
I only know that something good has died
between you and me, oh it's just a memory

You never see it coming
You just go separate ways
silent wings, silent wings
No more promises to break
oh our love has slipped away
silent wings

You never see it coming
but you know it has to end
silent wings, silent wings
I will never be the same again
I feel the whisper of the wing
silent wings

Silent wings...ohhh
Silent wings...ohhh

No more promises to break
oh our love has slipped away
silent wings
I will never be the same again
I feel the whisper of the wing
silent wings ....ohhh
Never be the same again....silent wings, silent wings.

Μιά μέρα χαρά - Αλκηστις Πρωτοψάλτη

Φτιάχνω ένα σπίτι από χαρά κι από πέτρα
για να καλύπτει του έρωτά μας τα μέτρα
φτιάχνω για σένα ένα μικρούλικο σπίτι
για να χωρέσω αυτό τον πλανήτη

Θα βάλω μέσα φυτά και λουλούδια
και θα τους λέω όλη μέρα τραγούδια
πουλιά να πετάνε και άγρια θηρία
να ζουν τη δική μας τη μικρή ιστορία
μωρό μου μωρό μου...

Μια μέρα χαρά μαζί σου για να ζήσω
κι εσύ να μου λες ποτέ δε θα σ΄αφήσω
δεν γυρνάμε πίσω τώρα ανοίγουμε φτερά
μια μέρα χαρά...

Φτιάχνω ένα σπίτι από φως κι από χώμα
να προστατεύει του έρωτά μας το σώμα
θα στέκεται πάνω σε μία κολόνα
την Άγια Σοφιά και τον Παρθενώνα
θα έχει την αύρα του Μεταξουργείου
και όλη την άπλα της Μεσογείου
μωρό μου μωρό μου...

Μια μέρα χαρά μαζί σου για να ζήσω
κι εσύ να μου λες ποτέ δε θα σ΄αφήσω
δεν γυρνάμε πίσω τώρα ανοίγουμε φτερά
μια μέρα χαρά...

Giorgione - La tempesta

"Applicando l’insegnamento di Leonardo, giunse ad un genere di pittura universale, dove il tutto appare visto attraverso il sentimento e l’emozione, dove l’uomo e la natura diventano semplicemente tematica, con la consapevolezza che l’uomo non è che un elemento del tutto."

romanza - Andrea Bocelli

Gia la sento,
gia la sento morire,
pero e calma sembra voglia
dormire
poi con gli occhi
lei mi viene a cercar
poi si toglie
anche l’ultimo velo
anche l’ultimo cielo
anche l’ultimo bacio
Ah, forse colpa mia
ah, forse colpa tua
e cosi son rimasto a pensare.

Ma la vita,
ma la vita cos’e
tutto o niente
forse neanche un perche
Con le mani
lei me viene a cercar
poi mi stringe
lentamente mi lascia
lentamente mi stringe
lentamente mi cerca
Ah, forse colpa mia
ah, forse colpa tua
e cosi sono rimasto a guardare

E lo chiamano amore
e lo chiamano amore
e lo chiamano amore
una spina nel cuore
che non fa dolore
Θ un deserto
questa gente
con la sabbia
in fondo al cuore
e tu
che non mi senti piu
che non mi vedi piu
avessi almeno il coraggio
e la forza di dirti
che sono con te
(Ave Maria, ave Maria)
Ah, forse colpa mia
ah, forse colpa mia
e cosi son rimasto cosi
son rimasto cosi.

Gia la sento
che non puo piu sentir
in silenzio
se n’e andata a dormir
e gia andata a dormir.

Χαλίλ Γκιμπράν - Ομορφιά

Είπε κι' ένας ποιητής, Μίλησε μας γιά την Ομορφιά.
Κι' αυτός απάντησε:
Που θ' αναζητήσετε την Ομορφιά, και πως θα τηνε βρείτε αν δεν φανεί στο δρόμο σας και γίνει οδηγός σας;
Και πως γι' αυτήν θα μιλάτε αν δε γίνει η υφάντρα του Λόγου σας;

Οι λυπημένοι και οι αδικημένοι λένε, "Η ομορφιά είναι καλή κι' ευγενική",
"Σα νέα μητέρα που δεν παινεύει τη δόξα της περνά ανάμεσα μας".
Κι' αυτοί που τους δονεί το πάθος λένε, " Οχι, κάτι πανίσχυρο και τρομερό είν' η Ομορφιά. Σα θύελλα σείει τη γη κατ' από τα πόδια μας, σα θύελλα και τον ουρανό που μας σκεπάζει".
Οι κουρασμένοι κι' οι ακούραστοι έτσι μιλούν. " Η Ομορφιά είναι υφασμένη απ' απαλούς ψιθύρους. Μιλεί μέσα στο πνεύμα μας. Στη σιωπή μας υποτάσσεται η φωνή της, σα φως αδύναμο που τρέμει μπρος στο φόβο του σκοταδιού."
Μα οι ανήσυχοι λένε, " Ακούσαμε την κραυγή της ανάμεσα στα βουνά. Μαζί μ ' αυτήν ήρθε ως εμάς ο ήχος της οπλής των αλόγων, και των φτερών το χτύπημα, κι' ένας βρυχηθμός του λιονταριού".

Την νύχτα λένε οι βιγλάτορες της πολιτείας. " Η Ομορφιά θ' ανατείλει μαζί με την αυγή".
Και την ημέρα οι οδοιπόροι έτσι μιλούν. " Την είδαμε να σκύβει στη γη από την πύλη της δύσης".
Μες στο χειμώνα, λέν' αυτοί που κλείστηκαν απ' το χιόνι. " Θα έρθει με την άνοιξη πηδώντας από λόφο σε λόφο".
Και μες στην κάψα του καλοκαιριού, λένε οι θεριστάδες. "Είδαμε να χορεύει μαζί με τα φύλλα του φθινοπώρου. Είδαμε και μιά τούφα χιόνι στα μαλλιά της".
Ολα αυτά είπατε γιά την Ομορφιά. Ομως στ'αλήθεια δε μιλήσατε γι' αυτήν παρά γιά πόθους απραγματοποίητους.
Κι' η Ομορφιά δεν είναι ανάγκη, μα έκσταση.
Δεν είναι χείλη που διψούν, ούτε ένα χέρι αδειανό που απλώνεται και ζητά.
Μα μιά φλεγόμενη καρδιά και μιά ψυχή μαγεμένη.
Δεν είναι η εικόνα που θέλετε να δείτε, ούτε είναι το τραγούδι που θέλετε ν' ακούσετε, μα μιά εικόνα που αντικρύζετε μες από βλέφαρα κλειστά, κι' ένα τραγούδι που ακούτε μες από σφαλιστό αυτί.
Δεν είναι ο χυμός μες στον αυλακωμένο φλοιό, ούτε φτερό δεμένο σε νύχι, μα ένα περιβόλι αιώνια ανθισμένο, μιά συναγωγή αγγέλων που πετούν χωρίς σταματημό.

Ανθρωποι του Ορφαλιζ, η Ομορφιά είναι η ζωή όταν αυτή η ζωή αποκαλύπτει το ιερό της πρόσωπο.
Ομως εσείς είστε η ζωή και σεις το πέπλο που την σκεπάζει.
Η Ομορφιά είναι η αιωνιότητα που καθρεφτίζεται σ' ένα καθρέφτη.
Σεις όμως είστε η αιωνιότητα, σεις κι' ο καθρέφτης.

Χαλίλ Γκιμπράν ο προφήτης
μετάφραση Φώντα Κονδύλη - Κωστή Νικάκη

Χαλίλ Γκιμπράν - γιά τον πόνο

Και μιά γυναίκα μίλησε λέγοντας, Μίλησε μας γιά τον Πόνο.
Και είπε αυτός:
Ο πόνος είναι το σπάσιμο της πέτρας που περισφίγγει τη γνώση σας.
Οπως το κέλυφος του καρπού πρέπει να σπάσει γιά να φανεί η καρδιά του μπρος στον ήλιο, έτσι και σεις πρέπει τον πόνο να γνωρίσετε.
Κι' εσείς μπορέσατε μες στην καρδιά σας να διαφυλάξετε τον θαυμασμό μπρος στα καθημερινά θαύματα της ζωής. Ο πόνος δεν πρέπει να'ναι λιγότερο εξαίσιος από την ηδονή.
Και πρέπει να δεχτείτε την αλλαγή των εποχών μες στην καρδιά, όπως δεχτήκατε πάντα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν ή μία πίσω από την άλλη πάνω στη γη.
Πρέπει να δείτε με γαλήνη μες από τους χειμώνες της θλίψης σας.
Πολύς από τον πόνο σας διαλέχτηκε μονάχος του.
Είναι το πιό πικρό ποτήρι που προσφέρει στον άρρωστο εαυτό σας ο μάγος που ζει μέσα σας και τον γιατρεύει.
Πιστέψετε σ' αυτό το μάγο, και πιείτε σιωπηλά και ήρεμα το υγρό που σας προσφέρει:
Γιατί το χέρι του, ας είναι σκληρό και βαρύ, οδηγιέται απ' το τρυφερό χέρι του Αόρατου,
Κι' η κούπα που φέρνει μαζί του, ας τσουρουφλίζει τα χείλη σας, πλάστηκε από πηλό που υγράθηκε απ' τον Πλάστη με τα δικά Του άγια δάκρυα.

Χαλίλ Γκιμπράν ο προφήτης
μετάφραση Φώντα Κονδύλη - Κωστή Νικάκη

Χαλίλ Γκιμπράν - Αυτογνωσία

Κι' είπε ένας άντρας, Μίλησε μας γιά την Αυτογνωσία.
Κι' αυτός απάντησε λέγοντας:
Η καρδιά σας γνωρίζει σιωπηλά τα μυστικά της μέρας και της νύχτας.
Ομως τ' αυτιά σας διψούν γιά της γνώσης τον ήχο που σκορπίζει η καρδιά.
Πρέπει να ντύσετε με λόγια αυτό που πάντα ήταν ντυμένο με τη σκέψη.
Πρέπει με τ' ακροδάχτυλα να χαιδέψετε τ' ολόγυμνο κορμί των ονείρων σας.

Ετσι να γίνει πρέπει.
Η κρυμμένη πηγή της άνοιξης που φωλιάζει μες στην ψυχή σας, πρέπει ν' αρχίσει να κυλά μουρμουρίζοντας προς την θάλασσα.
Κι' ο θησαυρός του ατέλειωτου βάθους πρέπει να βγει στο φως.
Ομως μην πέσετε στο σφάλμα να ζυγιάσετε τον άγνωστο θησαυρό σας.
Κι' ούτε να ψάξετε μ' ένα ραβδί στα βάθη της γνώσης.
Ο μέσα κόσμος είναι μιά θάλασσα ανυπόταχτη κι' αμέτρητη.
Μην πεις "Εύρηκα το μονοπάτι της ψυχής".
Είναι καλύτερα να πεις, "Συνάντησα την ψυχή να περπατά πάνω στο μονοπάτι μου".

Χαλίλ Γκιμπράν ο προφήτης
μετάφραση Φώντα Κονδύλη - Κωστή Νικάκη

baby roses

"Falling in love you remain a child; rising in love you mature. By and by love becomes not a relationship, it becomes a state of your being. Not that you are in love - now you are love."

Acqua nell'acqua - Claudio Baglioni

Tu chi sei
che parli diverso
piu giovane di me
in un'altra età persa perso
in mezzo ai giorni tuoi
pezzi di quella vita che non so
tu chi sei
tu chi sei
un universo...

Tu che hai
la nuova promessa
di un segno che lasciai
nell'infinità adesso impressa
in fondo agli occhi tuoi
figli di quella luce che non è
solo tua
solo mia
se l'alba è la stessa...

Cielo e oceano
acqua nell'acqua
onda e nuvola
acqua nell'acqua
fiato dentro il fiato
io in te quant'è passato?

Corpo e anima
acqua nell'acqua
vene e lacrime
acqua nell'acqua
il mio grido nel tuo grido
è stato un brivido...
un vento caldo da domare
per salirci su e tornare
a riamare
aria e mare...

Con te che fai
un altro sentiero
e insegui la tua via
in cerca di te vera vero
e non si arriva mai
a sapere quand'è che finirà
tu che hai
io che ho
un cuore sincero
che batte
un cuore che batte
davvero...

Cielo e oceano
acqua nell'acqua
onda e nuvola
acqua nell'acqua
fiato dentro il fiato
io a te cos'è che ho dato?

Corpo e anima
acqua nell'acqua
vene e lacrime
acqua nell'acqua
il mio grido nel tuo grido
è ancora un brivido...
che c'è
che piega e piaga la mia schiena
che rovescia un fiume in piena
mi svegliai
su questa scena
e nello sconcerto
cominciai il concerto
e incerto salutai
e attraversai
tutto il deserto
per trovarmi in mare aperto
e respirai...
e respirai...

Acqua nell'acqua di parole
come un salto nelle gole
verso isole di sole
un volo libero di bere
nelle azzurrità leggere
anche per perdersi e cadere
ricadere gi

απόσπασμα από την απολογία του Σωκράτη

...Και μα τον κύνα, άνδρες Αθηναίοι, - γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια - να τι μου συνέβη: Οι πιο φημισμένοι μου φάνηκαν να ξέρουν σχεδόν τα λιγότερα, όταν τους εξέταζα σύμφωνα με τα λόγια του θεού, ενώ άλλοι, που φαίνονταν κατώτεροι, ήταν πιο συνετοί άνδρες. Πρέπει λοιπόν αυτή την περιπλάνησή μου να σας τη διηγηθώ, σαν άθλους που κατόρθωσα να πραγματοποιήσω, για να μην αφήσω ανεπιβεβαίωτο το χρησμό. Μετά λοιπόν από τους πολιτικούς, πήγα στους ποιητές, κι εκείνους των τραγωδιών κι εκείνους των διθυράμβων και τους άλλους, με σκοπό να πιάσω εδώ τον εαυτό μου να είμαι αμαθέστερος απ' αυτούς. Φέρνοντας λοιπόν μαζί μου εκείνα από τα ποιήματά τους που μου φαινόταν ότι τα έχουν δουλέψει περισσότερο, τους ζητούσα να μου εξηγήσουν τι λένε, για να μάθω ταυτόχρονα και κάτι απ' αυτούς. Ντρέπομαι λοιπόν να σας πω, άνδρες, την αλήθεια. Πρέπει όμως να σας την πω. Με λίγα λόγια, σχεδόν όλοι όσοι είναι παρόντες θα μπορούσαν να μιλήσουν καλύτερα για τα έργα τους απ' αυτούς τους ίδιους. Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι και για τους ποιητές ισχύει αυτό εδώ, ότι δηλαδή δεν δημιουργούν με τη σοφία, αλλά με κάποιο φυσικό χάρισμα, με κάποια έμπνευση ανάλογη μ' εκείνη των μάντεων και των χρησμωδών.

Γιατί πράγματι αυτοί λένε πολλά και καλά, αλλά δεν γνωρίζουν τίποτα γι' αυτά που λένε. Αυτό μου φαίνεται ότι έχουν πάθει και οι ποιητές. Και ταυτόχρονα κατάλαβα ότι εξαιτίας του ποιητικού τους ταλέντου νομίζουν ότι και στα άλλα είναι οι πιο σοφοί από τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι. Έφυγα λοιπόν και από εκεί με τη σκέψη ότι έχω το ίδιο πλεονέκτημα απέναντί τους, όπως και με τους πολιτικούς. Στο τέλος πήγα στους χειροτέχνες. Γιατί ήξερα ότι εγώ δεν γνωρίζω τίποτα, ήξερα όμως ότι αυτούς θα τους εύρισκα να γνωρίζουν πολλά και καλά. Και σ' αυτό δεν διαψεύστηκα, γιατί γνώριζαν αυτά που εγώ δεν γνώριζα και ως προς αυτά ήταν σοφότεροι από εμένα. Αλλά, άνδρες Αθηναίοι, μου φάνηκαν να έχουν το ίδιο ελάττωμα με τους ποιητές και οι καλοί καλλιτέχνες. Επειδή ασκούσε καλά την τέχνη του ο καθένας απ' αυτούς, νόμιζε ότι και στα άλλα είναι πάρα πολύ σοφός, και αυτό το σφάλμα τους σκίαζε κι εκείνη τη σοφία που πράγματι κατείχαν.

Έτσι λοιπόν κατέληξα να αναρωτιέμαι - για να δικαιώσω το χρησμό - τι από τα δύο θα προτιμούσα, να είμαι όπως είμαι, δηλαδή να μην είμαι ούτε σοφός με τη δικιά τους σοφία αλλά ούτε και αμαθής με τη δικιά τους αμάθεια, ή να είμαι και σοφός και αμαθής όπως εκείνοι. Απαντούσα λοιπόν και στον εαυτό μου και στον χρησμό ότι είναι καλύτερα να είμαι όπως είμαι...

Θα την βρείτε εδώ

roses do

"A family is a place where minds come in contact with one another. If these minds love one another the home will be as beautiful as a flower garden. But if these minds get out of harmony with one another it is like a storm that plays havoc with the garden."

OSHO

firework plant

"Ecstasy is our very nature; not to be ecstatic is simply unnecessary. To be ecstatic is natural, spontaneous. It needs no effort to be ecstatic, it needs great effort to be miserable. That's why you look too tired, because misery is really hard work; to maintain it is really difficult, because you are doing something against nature."

OSHO

"To be creative means to be in love with life. You can be creative only if you love life enough that you want to enhance its beauty, you want to bring a little more music to it, a little more poetry to it, a little more dance to it."

Μόνον οι άνθρωποι που δεν προσπάθησαν να γνωρίσουν τον εαυτό τους, κουβαλάνε μαζί τους τις γνώμες των άλλων και χρειάζονται την υποστήριξη των άλλων.
OSHO

Ποιητική τέχνη

Να κοιτάς το ποτάμι που είναι χρόνος και νερό
και να θυμάσαι πως ο χρόνος είναι πάλι ένα ποτάμι,
να ξέρεις πως πλανιόμαστε σαν το ποτάμι
και οι μορφές μας χάνονται σαν το νερό.

Να νοιώθεις πως η αγρύπνια είναι ένας άλλος ύπνος
όπου ονειρεύεσαι πως δεν κοιμάσαι, κι' ότι ο θάνατος
που η σάρκα μας τον τρέμει, είναι ο ίδιος ο θάνατος
που κάθε νύχτα μας φαίνεται ύπνος.

Να βλέπεις πως η μέρα ή ο αιώνας είναι σύμβολο
της κάθε μέρας του ανθρώπου και του χρόνου
του, να μεταλάσσεις την επιδρομή του χρόνου,
σε μουσική, σε ψίθυρο, σε σύμβολο.

Να βλέπεις πως ο θάνατος είναι ύπνος, το δειλινό
ένα χρυσάφι μελαγχολικό, αυτή είναι η ποίηση
η αθάνατη κι' ασήμαντη. Μα η ποίηση
ξανάρχεται σαν την αυγή και σαν το δειλινό.

Καμμιά φορά τα βράδυα, ένα πρόσωπο
μας κοιτάει από τα βάθη ενός καθρέφτη
η τέχνη πρέπει να' ναι σαν και τούτο τον καθρέφτη
που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο.

Λένε πως ο Οδυσσέας χορτασμένος στα θαύματα,
έκλαψε από αγάπη μόλις φάνηκε η Ιθάκη
χλωρή και ταπεινή. Η τέχνη είναι τούτη η Ιθάκη
η αιώνια χλωρή - κι' όχι τα θαύματα.

Κι' ακόμα, είναι όπως το αέναο ποτάμι
που κυλάει και στέκεται και μέσα του αντιφεγγίζει ο ίδιος
ο Ηράκλειτος, που συνεχώς αλλάζει και είναι ο ίδιος
και ταυτόχρονα άλλος, έτσι ακριβώς, όπως και το αέναο ποτάμι.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες
μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη

Claudio Baglioni - Cuore di aliante

Io l'ombra che andò via
costeggiando il muro o restando lì
l'uomo che cercò la sua profezia
dritto nel futuro e poi si smarrì
suono di tam tam e io ci ballo su
da tutta una vita fulminea
come un viaggio in tram che ti siedi giù
e è il capolinea...

Io l'onda che si alzò
su dal mare scuro dell'umanità
l'urlo che si udì quando rimbalzò
forte sul tamburo della libertà
sogno di colei che è la mia follia
e mai questa ferita rimargina
e che dai libri miei ha strappato via
l'ultima pagina...

Sono acqua di foce ed è una croce
non sapere mai se la mia voce
è fiume o oceano...
e non c'è no fiume
che due volte sia capace
di bagnarmi e darmi pace
perché il tempo se ne va e tutto tace...

Io resto qua nell'irrealtà
dell'immenso velo del mio cielo a metà...
sarà una nuova età o solo un'altra età
il volo di un eterno istante
nel mio cuore di aliante...

Io l'indio che partì
nel cammino duro di cercare sé
l'arco che lanciò una freccia qui
dentro un cuore puro luogo che non c'è
sonno di amnesie che non dormo più
ma non ho finito di esistere
con queste energie cresco la virtù
di resistere...

Sono acqua di fonte che al suo monte
non può ritornare e il mio orizzonte
è solo vivere...
e vivere da solo
come un sasso di un torrente
che non ferma la corrente
perché il tempo se ne va e lascia niente...

Io resto qua nell'irrealtà
dell'immenso raggio del mio viaggio a metà...
sarà una nuova età o solo un'altra età
il volo di un eterno istante
nel mio cuore di aliante...

A combattere il tempo - come si fa
si può battere solo
a tempo di musica...
Non ti abbattere al tempo - che se ne va
lo puoi battere ancora
a tempo di musica - sul tempo che va
a tempo di musica - nel tempo che va...

Io resto qua nell'irrealtà
dell'immenso fondo del mio mondo a metà...
sarà una nuova età o solo un'altra età
il volo di un eterno istante
nel mio cuore di aliante...

Io - a combattere il tempo
l'ombra che andò via - come si fa
costeggiando il muro - si può battere solo
o restando lì - a tempo di musica...
L'uomo che cercò - non ti abbattere al tempo
la sua profezia - che se ne va
dritto nel futuro - si può battere ancora
e poi si smarrì - a tempo di musica sul tempo che va...
a tempo di musica

"The heart knows nothing of the past, nothing of the future; it knows only of the present. The heart has no time concept."

Osho

highway - joe cocker

The circle turns and the season change
Dogs grow old and in the summer it still rains
But I never thought you and I would ever be apart

Babies cry at their mothers breast
And sunday morning is still a day to be blessed
But what can I tell my broken heart

Highway, Highway
Where you go I don't know
Maybe closer to my dreams, maybe far away
Take me today

Highway, Highway
Give me wings to fly
It's gonna be hard letting go of you
And living separate lives

The stars aren't diamonds and the moons not blue
There's no gold at the end of the rainbow
There's no dream to hold on to, without you
The only thing that's real is this lonely road tonight

Maybe a change would be good for me
Who knows where this road might lead

Highway, Highway
Where you go I don't know
Maybe closer to my dreams, maybe far away
Take me today

Highway, Highway
Give me wings to fly
It's gonna be hard letting go of you
And living separate lives

It's gonna be hard letting go of you
And living separate lives

Εδώ το κατεβάζετε

She Walks In Beauty like the night a poem by Lord Byron

She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellowed to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.

One shade the more, one ray the less,
Had half impaired the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling place.

And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!

Η σιωπή που ακολουθεί - Βύρων Λεοντάρης

Οχι μόνο τ' αθώα παράπονα,
που αναποδογυρίζουνε με μιά κλοτσιά στο στήθος,
όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες,
όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί.

Πιό δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει
η σιωπή που ακολουθεί,
η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών,
η σιωπη των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο,
η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία,
η σιωπή του δάσους,
η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι,
η σιωπή ανάμεσα σε δυό στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν,
κι' εκείνη η "ενός λεπτού σιγή",
που παρατείνεται και γιγαντώνεται
μες στις καρδιές, μες στους αιώνες,
η σιωπή που αποφασίζει
τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί.

έξι χρόνια- Βύρων Λεοντάρης

Μες σ' έξι χρόνια πως ανδρώθηκαν οι κήποι,
πως φούντωσε η μικρή πορτοκαλιά,
πως μεγαλώσαν τα όνειρα στων κοριτσιών τα μάτια...

Κι' εγώ
πάλεψα έξι χρόνια γιά ν' αλλάξω - τίποτα δεν άλλαξε.
Η ίδια γεύση στο στόμα μου,
η ίδια βουή στα μάτια μου,
η ίδια πληγή μες στην καρδιά μου και σε κάθε πόρο του κορμιού μου
πάντοτε ένα μικρό παιδί πονάει και κλαίει...

"The heart knows nothing of the past, nothing of the future; it knows only of the present. The heart has no time concept."

Osho

The true person is
Not anyone in particular;
But like the deep blue color
Of the limitless sky,
It is everyone,
Everywhere in the world.

- Dogen (1200-1253)

The daisy follows soft the sun - Emily Dickinson

The daisy follows soft the sun,
And when his golden walk is done,
Sits shyly at his feet.
He, waking, finds the flower near.
"Wherefore, marauder, art thou here?
Because, sir, love is sweet!"

We are the flower, Thou the sun!
Forgive us, if as days decline,
We nearer steal to Thee, -
Enamoured of the parting west,
The peace, the flight, the amethyst,
Night's possibility!

Ανθη θαλερά μέσα στον κήπο του έρωτα

Σε είχα δει πριν απ' τον Ερωτα
Σε είδα μέσα στα πλήθη που πλημμυρίζουν τους δρόμους.
Ησουν απίστευτα όμορφη.
Ησουν γιά μένα
μοναδική.
Και ήσουν κιόλας δική μου.
Κι' ας μην με είχες φαντασθεί ως τότε ποτέ σου.
Ας ήταν χαμένα τα όνειρα σου.
Ας μην είχες ακούσει τα τραγούδια μου
που είχα γράψει γιά σένα.
Γιατί σε είχα ξεχωρίσει
πολύ πριν συναντηθούμε.
Μέσα στους κήπους των παιδικών μου πόθων
εγώ ο ονειροπόλος κι' εσύ η ονειρεμένη
σαν διαλεγμένοι από την καλή μας τη μοίρα
είχαμε ήδη
αγαπηθεί.
Ετσι όπως σε ονειρεύτηκα τότε
έτσι σε βλέπω και τώρα
κάτω απ' τα φώτα της ανθισμένης ροδιάς
να μου χαμογελάς και να λάμπεις.
Να μου μιλάς τη γλώσσα που μιλούν οι μανόλιες
και που φωταυγούν τα χρυσάνθεμα.
Να μου στέλνεις με το θρόισμα των φύλλων της λεύκας
τρυφερές υποσχέσεις γιά τις αυριανές συναντήσεις μας.
Είσαι όπως πάντα, ασύγκριτα ωραία.
Μέσα στον πολύφθογγο κήπο του Ερωτα
σκορπίζεις το άρωμα σου.
Σαν άνθος η ομορφιά σου στολίζει τον κόσμο.

Σαν άνθος που ξεχωρίζει
σε φροντίζει η Αγάπη μου.

Θανάσης Κωσταβάρας

από εδώ

If you find it in your heart to care for somebody else, you will have succeeded.
Maya Angelou

The Reaper And The Flowers

There is a Reaper whose name is Death,
And, with his sickle keen,
He reaps the bearded grain at a breath,
And the flowers that grow between.

"Shall I have nought that is fair?'' saith he;
"Have nought but the bearded grain?
Though the breath of these flowers is sweet to me,
I will give them all back again.''

He gazed at the flowers with tearful eyes,
He kissed their drooping leaves;
It was for the Lord of Paradise
He bound them in his sheaves.

``My Lord has need of these flowerets gay,''
The Reaper said, and smiled;
``Dear tokens of the earth are they,
Where he was once a child.

``They shall all bloom in fields of light,
Transplanted by my care,
And saints, upon their garments white,
These sacred blossoms wear.''

And the mother gave, in tears and pain,
The flowers she most did love;
She knew she should find them all again
In the fields of light above.

O, not in cruelty, not in wrath,
The Reaper came that day;
'Twas an angel visited the green earth,
And took the flowers away.

Henry Wadsworth Longfellow

Τοπίο - Οκτάβιο Παζ

Γκρεμός και βάραθρο καιρός περισσότερο παρά λιθάρια ύλη αιώνια. 

Απ' τις ουλές ανάμεσα πέφτει χωρίς ν' αναδεύεται νερό παρθένο κι' αδιάκοπο. 

Στέκεται το άπειρο πέτρα στην πέτρα πέτρες επάνω από τον αέρα. 

Αποκαλύπτετ' ο κόσμος έτσι πως είναι ήλιος ακίνητος μέσα στο χάος. 

Πλάστιγγα του ήλιου δεν βαραίνουν τα βράχια περισσότερο από τους ίσκιους μας. 

 Οκτάβιο Παζ - Η πέτρα του ήλιου μετάφραση Τάσος Δενέγρης

"The 'truth' is only a way of speaking; there is not something labeled 'Truth,' that one day you will find and open the box and see the contents and say, 'Great! I have found the truth.' There is no such box. Your existence is the truth, and when you are silent you are in truth. And if the silence is absolute then you are the ultimate truth. But don't think of the truth as an object -it is not an object. It is not there, it is here."

Osho

Εσωτερικό - Octavio Paz

Σκέψεις εμπόλεμες θέλουν να σπάσουν το μέτωπο μου. 

Δρόμους πουλιών η γραφή ακολουθάει. 

Το χέρι σκέφτεται μεγαλοφώνως 

λέξεις φωνάζουνε η μιά την άλλη. 

 Πάνω στο φύλλο που γράφω 

πηγαινοέρχονται όντα που βλέπω. 

Χελώνα, τραπέζι, βιβλίο

διπλώνουν τις φτερούγες και ησυχάζουν. 

Λάμπες ανάψανε κιόλας ανοιγοκλείνει η ώρα σαν κλίνη. 

 Με κάλτσες κόκκινες κι' όψη χλομή μπαίνουν εσύ κι' η νύχτα.

Ψηλαφώντας - Οκτάβιο Παζ

Τα χέρια μου το τέμπλο του είναι σου 

ανοίγουν μ' άλλην γυμνότητα 

σε ντύνουν ανακαλύπτουνε 

τα δώματα του σώματος σου τα χέρια μου 

άλλο κορμί σκαρώνουν στο κορμί σου. 

 Οκτάβιο Παζ - Η πέτρα του ήλιου μετάφραση Τάσος Δενέγρης

Συμπλήρωμα - Οκτάβιο Παζ

Στο κορμί μου ψάχνεις το βουνό
τον ήλιο του που ενταφιάστηκε στο δάσος
στο κορμί σου γυρεύω την βάρκα
που στα μισά της νύχτας χάθηκε.

Οκτάβιο Παζ - Η πέτρα του ήλιου
μετάφραση Τάσος Δενέγρης

το πουλί - Οκτάβιο Παζ

Το πουλί

Σιωπή του αέρα, φως και ουρανός.
Στην έκδηλη σιωπή
η μέρα καταστάλαζε:
η διαφάνεια του διαστήματος
ήταν η διαφάνεια της σιωπής.
Το ουράνιο πάγιο φως
νανούριζε την ανάπτυξη των χόρτων.
Τα ζωύφια της γης, ανάμεσα στις πέτρες,
κάτω από φως ολόιδιο ήταν πέτρες.
Ο χρόνος ικανοποιόταν στο λεπτό.
Στην εκστατική γαλήνη
το μεσημέρι αποτραβιόταν.

Κι' ένα πουλί τραγούδησε, βέλος λιγνό.
Ασημένιο στήθος πληγωμένο δόνησε τον ουρανό,
κουνήθηκαν τα φύλλα,
τα χόρτα ξύπνησαν...
κι' ένοιωσα πως ο θάνατος ήταν ένα βέλος
κανείς δεν ξέρει ποιός το ρίχνει
και σ' ένα παίξιμο ματιών πεθαίνουμε.

Οκτάβιο Παζ - Η πέτρα του ήλιου
μετάφραση Τάσος Δενέγρης

"If the mind wants to comprehend reality, it will have to come out of the past and the future. But coming out of the past and the future, it is no longer the mind at all. Hence the insistence of all the great masters of the world that the door to reality is no-mind."

OSHO

Φυγή - Σεφέρης

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι' αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι' αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμη μας άλλους αυχένες
κι' αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι' αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

"The heart is always right-- if there's a question of choosing between the mind and the heart-- because mind is a creation of the society. It has been educated. You have been given it by the society, not by existence. The heart is unpolluted."

OSHO

"The whole world is a cyclone. But once you have found the center the cyclone disappears. This nothingness is the ultimate peak of consciousness."

"The intelligent person depends on his own insight; he trusts his own being. He loves and respects himself."

OSHO

Θα' χει βροχές κι' ανέμους γιά να τ' αναθρέψει
θα' χει κοιλάδες γιά να τ' αναπάψει
και γιά να τα πονέσει - μιά βαθειά καρδιά.

Ελύτης

"All that you need is just to be silent and listen to existence. "There is no need of any religion, there is no need of any God, there is no need of any priesthood, there is no need of any organization."

OSHO

"Aloneness is a flower, a lotus blooming in your heart. Aloneness is positive, aloneness is health."

OSHO

Ανθη λωτού εδώ.

Knowledge is not information.
It's transformation.

Osho

words

“Words mean more than what is set down on paper. It takes the human voice to infuse them with shades of deeper meaning.”

Maya Angelou

golden cup

Πάρε μια γύρη από λαμπύρισμα παρηγοριάς
μια θέση που ν’ αστράφτει στο άπειρο
ψηλότερα κι από την πιο ψηλήν ελπίδα σου

Ελύτης

Robert Frost - Fire and ice

Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favour fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

nobody

Only those who are ready to become nobodies are able to love.

OSHO