Κι' είπε ένας άντρας, Μίλησε μας γιά την Αυτογνωσία. Κι' αυτός απάντησε λέγοντας: Η καρδιά σας γνωρίζει σιωπηλά τα μυστικά της μέρας και της νύχτας. Ομως τ' αυτιά σας διψούν γιά της γνώσης τον ήχο που σκορπίζει η καρδιά. Πρέπει να ντύσετε με λόγια αυτό που πάντα ήταν ντυμένο με τη σκέψη. Πρέπει με τ' ακροδάχτυλα να χαιδέψετε τ' ολόγυμνο κορμί των ονείρων σας.
Ετσι να γίνει πρέπει. Η κρυμμένη πηγή της άνοιξης που φωλιάζει μες στην ψυχή σας, πρέπει ν' αρχίσει να κυλά μουρμουρίζοντας προς την θάλασσα. Κι' ο θησαυρός του ατέλειωτου βάθους πρέπει να βγει στο φως. Ομως μην πέσετε στο σφάλμα να ζυγιάσετε τον άγνωστο θησαυρό σας. Κι' ούτε να ψάξετε μ' ένα ραβδί στα βάθη της γνώσης. Ο μέσα κόσμος είναι μιά θάλασσα ανυπόταχτη κι' αμέτρητη. Μην πεις "Εύρηκα το μονοπάτι της ψυχής". Είναι καλύτερα να πεις, "Συνάντησα την ψυχή να περπατά πάνω στο μονοπάτι μου".
Χαλίλ Γκιμπράν ο προφήτης μετάφραση Φώντα Κονδύλη - Κωστή Νικάκη
"Falling in love you remain a child; rising in love you mature. By and by love becomes not a relationship, it becomes a state of your being. Not that you are in love - now you are love."
Tu chi sei che parli diverso piu giovane di me in un'altra età persa perso in mezzo ai giorni tuoi pezzi di quella vita che non so tu chi sei tu chi sei un universo...
Tu che hai la nuova promessa di un segno che lasciai nell'infinità adesso impressa in fondo agli occhi tuoi figli di quella luce che non è solo tua solo mia se l'alba è la stessa...
Cielo e oceano acqua nell'acqua onda e nuvola acqua nell'acqua fiato dentro il fiato io in te quant'è passato?
Corpo e anima acqua nell'acqua vene e lacrime acqua nell'acqua il mio grido nel tuo grido è stato un brivido... un vento caldo da domare per salirci su e tornare a riamare aria e mare...
Con te che fai un altro sentiero e insegui la tua via in cerca di te vera vero e non si arriva mai a sapere quand'è che finirà tu che hai io che ho un cuore sincero che batte un cuore che batte davvero...
Cielo e oceano acqua nell'acqua onda e nuvola acqua nell'acqua fiato dentro il fiato io a te cos'è che ho dato?
Corpo e anima acqua nell'acqua vene e lacrime acqua nell'acqua il mio grido nel tuo grido è ancora un brivido... che c'è che piega e piaga la mia schiena che rovescia un fiume in piena mi svegliai su questa scena e nello sconcerto cominciai il concerto e incerto salutai e attraversai tutto il deserto per trovarmi in mare aperto e respirai... e respirai...
Acqua nell'acqua di parole come un salto nelle gole verso isole di sole un volo libero di bere nelle azzurrità leggere anche per perdersi e cadere ricadere gi
...Και μα τον κύνα, άνδρες Αθηναίοι, - γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια - να τι μου συνέβη: Οι πιο φημισμένοι μου φάνηκαν να ξέρουν σχεδόν τα λιγότερα, όταν τους εξέταζα σύμφωνα με τα λόγια του θεού, ενώ άλλοι, που φαίνονταν κατώτεροι, ήταν πιο συνετοί άνδρες. Πρέπει λοιπόν αυτή την περιπλάνησή μου να σας τη διηγηθώ, σαν άθλους που κατόρθωσα να πραγματοποιήσω, για να μην αφήσω ανεπιβεβαίωτο το χρησμό. Μετά λοιπόν από τους πολιτικούς, πήγα στους ποιητές, κι εκείνους των τραγωδιών κι εκείνους των διθυράμβων και τους άλλους, με σκοπό να πιάσω εδώ τον εαυτό μου να είμαι αμαθέστερος απ' αυτούς. Φέρνοντας λοιπόν μαζί μου εκείνα από τα ποιήματά τους που μου φαινόταν ότι τα έχουν δουλέψει περισσότερο, τους ζητούσα να μου εξηγήσουν τι λένε, για να μάθω ταυτόχρονα και κάτι απ' αυτούς. Ντρέπομαι λοιπόν να σας πω, άνδρες, την αλήθεια. Πρέπει όμως να σας την πω. Με λίγα λόγια, σχεδόν όλοι όσοι είναι παρόντες θα μπορούσαν να μιλήσουν καλύτερα για τα έργα τους απ' αυτούς τους ίδιους. Δεν άργησα να αντιληφθώ ότι και για τους ποιητές ισχύει αυτό εδώ, ότι δηλαδή δεν δημιουργούν με τη σοφία, αλλά με κάποιο φυσικό χάρισμα, με κάποια έμπνευση ανάλογη μ' εκείνη των μάντεων και των χρησμωδών.
Γιατί πράγματι αυτοί λένε πολλά και καλά, αλλά δεν γνωρίζουν τίποτα γι' αυτά που λένε. Αυτό μου φαίνεται ότι έχουν πάθει και οι ποιητές. Και ταυτόχρονα κατάλαβα ότι εξαιτίας του ποιητικού τους ταλέντου νομίζουν ότι και στα άλλα είναι οι πιο σοφοί από τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι. Έφυγα λοιπόν και από εκεί με τη σκέψη ότι έχω το ίδιο πλεονέκτημα απέναντί τους, όπως και με τους πολιτικούς. Στο τέλος πήγα στους χειροτέχνες. Γιατί ήξερα ότι εγώ δεν γνωρίζω τίποτα, ήξερα όμως ότι αυτούς θα τους εύρισκα να γνωρίζουν πολλά και καλά. Και σ' αυτό δεν διαψεύστηκα, γιατί γνώριζαν αυτά που εγώ δεν γνώριζα και ως προς αυτά ήταν σοφότεροι από εμένα. Αλλά, άνδρες Αθηναίοι, μου φάνηκαν να έχουν το ίδιο ελάττωμα με τους ποιητές και οι καλοί καλλιτέχνες. Επειδή ασκούσε καλά την τέχνη του ο καθένας απ' αυτούς, νόμιζε ότι και στα άλλα είναι πάρα πολύ σοφός, και αυτό το σφάλμα τους σκίαζε κι εκείνη τη σοφία που πράγματι κατείχαν.
Έτσι λοιπόν κατέληξα να αναρωτιέμαι - για να δικαιώσω το χρησμό - τι από τα δύο θα προτιμούσα, να είμαι όπως είμαι, δηλαδή να μην είμαι ούτε σοφός με τη δικιά τους σοφία αλλά ούτε και αμαθής με τη δικιά τους αμάθεια, ή να είμαι και σοφός και αμαθής όπως εκείνοι. Απαντούσα λοιπόν και στον εαυτό μου και στον χρησμό ότι είναι καλύτερα να είμαι όπως είμαι...
"A family is a place where minds come in contact with one another. If these minds love one another the home will be as beautiful as a flower garden. But if these minds get out of harmony with one another it is like a storm that plays havoc with the garden."
"Ecstasy is our very nature; not to be ecstatic is simply unnecessary. To be ecstatic is natural, spontaneous. It needs no effort to be ecstatic, it needs great effort to be miserable. That's why you look too tired, because misery is really hard work; to maintain it is really difficult, because you are doing something against nature."
OSHO
Wednesday, March 25, 2009
"To be creative means to be in love with life. You can be creative only if you love life enough that you want to enhance its beauty, you want to bring a little more music to it, a little more poetry to it, a little more dance to it."
Tuesday, March 24, 2009
Μόνον οι άνθρωποι που δεν προσπάθησαν να γνωρίσουν τον εαυτό τους, κουβαλάνε μαζί τους τις γνώμες των άλλων και χρειάζονται την υποστήριξη των άλλων. OSHO
Να κοιτάς το ποτάμι που είναι χρόνος και νερό και να θυμάσαι πως ο χρόνος είναι πάλι ένα ποτάμι, να ξέρεις πως πλανιόμαστε σαν το ποτάμι και οι μορφές μας χάνονται σαν το νερό.
Να νοιώθεις πως η αγρύπνια είναι ένας άλλος ύπνος όπου ονειρεύεσαι πως δεν κοιμάσαι, κι' ότι ο θάνατος που η σάρκα μας τον τρέμει, είναι ο ίδιος ο θάνατος που κάθε νύχτα μας φαίνεται ύπνος.
Να βλέπεις πως η μέρα ή ο αιώνας είναι σύμβολο της κάθε μέρας του ανθρώπου και του χρόνου του, να μεταλάσσεις την επιδρομή του χρόνου, σε μουσική, σε ψίθυρο, σε σύμβολο.
Να βλέπεις πως ο θάνατος είναι ύπνος, το δειλινό ένα χρυσάφι μελαγχολικό, αυτή είναι η ποίηση η αθάνατη κι' ασήμαντη. Μα η ποίηση ξανάρχεται σαν την αυγή και σαν το δειλινό.
Καμμιά φορά τα βράδυα, ένα πρόσωπο μας κοιτάει από τα βάθη ενός καθρέφτη η τέχνη πρέπει να' ναι σαν και τούτο τον καθρέφτη που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο.
Λένε πως ο Οδυσσέας χορτασμένος στα θαύματα, έκλαψε από αγάπη μόλις φάνηκε η Ιθάκη χλωρή και ταπεινή. Η τέχνη είναι τούτη η Ιθάκη η αιώνια χλωρή - κι' όχι τα θαύματα.
Κι' ακόμα, είναι όπως το αέναο ποτάμι που κυλάει και στέκεται και μέσα του αντιφεγγίζει ο ίδιος ο Ηράκλειτος, που συνεχώς αλλάζει και είναι ο ίδιος και ταυτόχρονα άλλος, έτσι ακριβώς, όπως και το αέναο ποτάμι.
Io l'ombra che andò via costeggiando il muro o restando lì l'uomo che cercò la sua profezia dritto nel futuro e poi si smarrì suono di tam tam e io ci ballo su da tutta una vita fulminea come un viaggio in tram che ti siedi giù e è il capolinea...
Io l'onda che si alzò su dal mare scuro dell'umanità l'urlo che si udì quando rimbalzò forte sul tamburo della libertà sogno di colei che è la mia follia e mai questa ferita rimargina e che dai libri miei ha strappato via l'ultima pagina...
Sono acqua di foce ed è una croce non sapere mai se la mia voce è fiume o oceano... e non c'è no fiume che due volte sia capace di bagnarmi e darmi pace perché il tempo se ne va e tutto tace...
Io resto qua nell'irrealtà dell'immenso velo del mio cielo a metà... sarà una nuova età o solo un'altra età il volo di un eterno istante nel mio cuore di aliante...
Io l'indio che partì nel cammino duro di cercare sé l'arco che lanciò una freccia qui dentro un cuore puro luogo che non c'è sonno di amnesie che non dormo più ma non ho finito di esistere con queste energie cresco la virtù di resistere...
Sono acqua di fonte che al suo monte non può ritornare e il mio orizzonte è solo vivere... e vivere da solo come un sasso di un torrente che non ferma la corrente perché il tempo se ne va e lascia niente...
Io resto qua nell'irrealtà dell'immenso raggio del mio viaggio a metà... sarà una nuova età o solo un'altra età il volo di un eterno istante nel mio cuore di aliante...
A combattere il tempo - come si fa si può battere solo a tempo di musica... Non ti abbattere al tempo - che se ne va lo puoi battere ancora a tempo di musica - sul tempo che va a tempo di musica - nel tempo che va...
Io resto qua nell'irrealtà dell'immenso fondo del mio mondo a metà... sarà una nuova età o solo un'altra età il volo di un eterno istante nel mio cuore di aliante...
Io - a combattere il tempo l'ombra che andò via - come si fa costeggiando il muro - si può battere solo o restando lì - a tempo di musica... L'uomo che cercò - non ti abbattere al tempo la sua profezia - che se ne va dritto nel futuro - si può battere ancora e poi si smarrì - a tempo di musica sul tempo che va... a tempo di musica
Friday, March 13, 2009
"The heart knows nothing of the past, nothing of the future; it knows only of the present. The heart has no time concept."
The circle turns and the season change Dogs grow old and in the summer it still rains But I never thought you and I would ever be apart
Babies cry at their mothers breast And sunday morning is still a day to be blessed But what can I tell my broken heart
Highway, Highway Where you go I don't know Maybe closer to my dreams, maybe far away Take me today
Highway, Highway Give me wings to fly It's gonna be hard letting go of you And living separate lives
The stars aren't diamonds and the moons not blue There's no gold at the end of the rainbow There's no dream to hold on to, without you The only thing that's real is this lonely road tonight
Maybe a change would be good for me Who knows where this road might lead
Highway, Highway Where you go I don't know Maybe closer to my dreams, maybe far away Take me today
Highway, Highway Give me wings to fly It's gonna be hard letting go of you And living separate lives
It's gonna be hard letting go of you And living separate lives
She walks in beauty, like the night Of cloudless climes and starry skies; And all that's best of dark and bright Meet in her aspect and her eyes: Thus mellowed to that tender light Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less, Had half impaired the nameless grace Which waves in every raven tress, Or softly lightens o'er her face; Where thoughts serenely sweet express How pure, how dear their dwelling place.
And on that cheek, and o'er that brow, So soft, so calm, yet eloquent, The smiles that win, the tints that glow, But tell of days in goodness spent, A mind at peace with all below, A heart whose love is innocent!
Οχι μόνο τ' αθώα παράπονα, που αναποδογυρίζουνε με μιά κλοτσιά στο στήθος, όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες, όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί.
Πιό δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει η σιωπή που ακολουθεί, η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών, η σιωπη των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο, η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία, η σιωπή του δάσους, η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι, η σιωπή ανάμεσα σε δυό στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν, κι' εκείνη η "ενός λεπτού σιγή", που παρατείνεται και γιγαντώνεται μες στις καρδιές, μες στους αιώνες, η σιωπή που αποφασίζει τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί.
Μες σ' έξι χρόνια πως ανδρώθηκαν οι κήποι, πως φούντωσε η μικρή πορτοκαλιά, πως μεγαλώσαν τα όνειρα στων κοριτσιών τα μάτια...
Κι' εγώ πάλεψα έξι χρόνια γιά ν' αλλάξω - τίποτα δεν άλλαξε. Η ίδια γεύση στο στόμα μου, η ίδια βουή στα μάτια μου, η ίδια πληγή μες στην καρδιά μου και σε κάθε πόρο του κορμιού μου πάντοτε ένα μικρό παιδί πονάει και κλαίει...
Saturday, March 07, 2009
"The heart knows nothing of the past, nothing of the future; it knows only of the present. The heart has no time concept."
Osho
Friday, March 06, 2009
The true person is Not anyone in particular; But like the deep blue color Of the limitless sky, It is everyone, Everywhere in the world.
The daisy follows soft the sun, And when his golden walk is done, Sits shyly at his feet. He, waking, finds the flower near. "Wherefore, marauder, art thou here? Because, sir, love is sweet!"
We are the flower, Thou the sun! Forgive us, if as days decline, We nearer steal to Thee, - Enamoured of the parting west, The peace, the flight, the amethyst, Night's possibility!
Σε είχα δει πριν απ' τον Ερωτα Σε είδα μέσα στα πλήθη που πλημμυρίζουν τους δρόμους. Ησουν απίστευτα όμορφη. Ησουν γιά μένα μοναδική. Και ήσουν κιόλας δική μου. Κι' ας μην με είχες φαντασθεί ως τότε ποτέ σου. Ας ήταν χαμένα τα όνειρα σου. Ας μην είχες ακούσει τα τραγούδια μου που είχα γράψει γιά σένα. Γιατί σε είχα ξεχωρίσει πολύ πριν συναντηθούμε. Μέσα στους κήπους των παιδικών μου πόθων εγώ ο ονειροπόλος κι' εσύ η ονειρεμένη σαν διαλεγμένοι από την καλή μας τη μοίρα είχαμε ήδη αγαπηθεί. Ετσι όπως σε ονειρεύτηκα τότε έτσι σε βλέπω και τώρα κάτω απ' τα φώτα της ανθισμένης ροδιάς να μου χαμογελάς και να λάμπεις. Να μου μιλάς τη γλώσσα που μιλούν οι μανόλιες και που φωταυγούν τα χρυσάνθεμα. Να μου στέλνεις με το θρόισμα των φύλλων της λεύκας τρυφερές υποσχέσεις γιά τις αυριανές συναντήσεις μας. Είσαι όπως πάντα, ασύγκριτα ωραία. Μέσα στον πολύφθογγο κήπο του Ερωτα σκορπίζεις το άρωμα σου. Σαν άνθος η ομορφιά σου στολίζει τον κόσμο.
There is a Reaper whose name is Death, And, with his sickle keen, He reaps the bearded grain at a breath, And the flowers that grow between.
"Shall I have nought that is fair?'' saith he; "Have nought but the bearded grain? Though the breath of these flowers is sweet to me, I will give them all back again.''
He gazed at the flowers with tearful eyes, He kissed their drooping leaves; It was for the Lord of Paradise He bound them in his sheaves.
``My Lord has need of these flowerets gay,'' The Reaper said, and smiled; ``Dear tokens of the earth are they, Where he was once a child.
``They shall all bloom in fields of light, Transplanted by my care, And saints, upon their garments white, These sacred blossoms wear.''
And the mother gave, in tears and pain, The flowers she most did love; She knew she should find them all again In the fields of light above.
O, not in cruelty, not in wrath, The Reaper came that day; 'Twas an angel visited the green earth, And took the flowers away.
Γκρεμός και βάραθρο
καιρός περισσότερο παρά λιθάρια
ύλη αιώνια.
Απ' τις ουλές ανάμεσα
πέφτει χωρίς ν' αναδεύεται
νερό παρθένο κι' αδιάκοπο.
Στέκεται το άπειρο
πέτρα στην πέτρα
πέτρες επάνω από τον αέρα.
Αποκαλύπτετ' ο κόσμος
έτσι πως είναι
ήλιος ακίνητος μέσα στο χάος.
Πλάστιγγα του ήλιου
δεν βαραίνουν τα βράχια περισσότερο
από τους ίσκιους μας.
Οκτάβιο Παζ - Η πέτρα του ήλιου
μετάφραση Τάσος Δενέγρης
Thursday, February 19, 2009
"The 'truth' is only a way of speaking; there is not something labeled 'Truth,' that one day you will find and open the box and see the contents and say, 'Great! I have found the truth.' There is no such box. Your existence is the truth, and when you are silent you are in truth. And if the silence is absolute then you are the ultimate truth. But don't think of the truth as an object -it is not an object. It is not there, it is here."
Σιωπή του αέρα, φως και ουρανός. Στην έκδηλη σιωπή η μέρα καταστάλαζε: η διαφάνεια του διαστήματος ήταν η διαφάνεια της σιωπής. Το ουράνιο πάγιο φως νανούριζε την ανάπτυξη των χόρτων. Τα ζωύφια της γης, ανάμεσα στις πέτρες, κάτω από φως ολόιδιο ήταν πέτρες. Ο χρόνος ικανοποιόταν στο λεπτό. Στην εκστατική γαλήνη το μεσημέρι αποτραβιόταν.
Κι' ένα πουλί τραγούδησε, βέλος λιγνό. Ασημένιο στήθος πληγωμένο δόνησε τον ουρανό, κουνήθηκαν τα φύλλα, τα χόρτα ξύπνησαν... κι' ένοιωσα πως ο θάνατος ήταν ένα βέλος κανείς δεν ξέρει ποιός το ρίχνει και σ' ένα παίξιμο ματιών πεθαίνουμε.
Οκτάβιο Παζ - Η πέτρα του ήλιου μετάφραση Τάσος Δενέγρης
Tuesday, February 03, 2009
"If the mind wants to comprehend reality, it will have to come out of the past and the future. But coming out of the past and the future, it is no longer the mind at all. Hence the insistence of all the great masters of the world that the door to reality is no-mind."
Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο μέσα στο πρωινό χορτάρι ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.
Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.
Κι' αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι' αν αγκαλιάσαμε μ' όλη τη δύναμη μας άλλους αυχένες κι' αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα εκείνου του ανθρώπου κι' αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή.
Saturday, January 31, 2009
"The heart is always right-- if there's a question of choosing between the mind and the heart-- because mind is a creation of the society. It has been educated. You have been given it by the society, not by existence. The heart is unpolluted."
OSHO
Friday, January 30, 2009
"The whole world is a cyclone. But once you have found the center the cyclone disappears. This nothingness is the ultimate peak of consciousness."
"The intelligent person depends on his own insight; he trusts his own being. He loves and respects himself."
OSHO
Thursday, January 29, 2009
Θα' χει βροχές κι' ανέμους γιά να τ' αναθρέψει θα' χει κοιλάδες γιά να τ' αναπάψει και γιά να τα πονέσει - μιά βαθειά καρδιά.
Ελύτης
Wednesday, January 28, 2009
"All that you need is just to be silent and listen to existence. "There is no need of any religion, there is no need of any God, there is no need of any priesthood, there is no need of any organization."
OSHO
"Aloneness is a flower, a lotus blooming in your heart. Aloneness is positive, aloneness is health."
Some say the world will end in fire, Some say in ice. From what I've tasted of desire I hold with those who favour fire. But if it had to perish twice, I think I know enough of hate To say that for destruction ice Is also great And would suffice.
Just as the soft rains fill the streams, Pour into the rivers, And join together in the oceans, So many the power of every moment Of your goodness flow forth to awaken And heal all beings; Those here now, those gone before, those yet to come.
I know just how to whisper And I know just how to cry I know just where I find the answers And I know just how to lie I know just how to fake it And I know just how to scheme I know just when to face the truth And then I know just when to dream And I know just where I touch you And I know just what to prove I know when to pull you closer And I know when to let you loose
And I know the night is fading And I know the time is gonna fly And I'm never gonna tell you everything I gotta tell you But I know I've got to give it a try
And I know the roads to riches And I know the ways to pain I know all the rules and then I know how to break them And then I always know the name of the game
But I don't know how to leave you And I'll never let you fall And I don't know how you do it Making love out of nothing at all
Making love Out of nothing at all
Everytime I see you well the rays of the sun are all streaming through the waves in your hair And every star in the sky is taking aim at your eyes Like a spotlight The beating of my heart is a drum and it is lost And it is looking for a rhythm like you You can take the darkness from the deep of the night And turn it to a beacon burning endlessly bright I gotta follow it cause everything I know Well, it is nothing till I give it to you
I can make the runner stumble I can make the final block And I can make every tackle at the sound of the whistle And I can make all the stadiums rock
I can make tonight forever Or I can make it disappear by the dawn And I can make you every promise that is ever been made And I can make all your demons be gone
But I'm never gonna make it without you Do you really wanna see me crawl ? And I'm never gonna make it like you do Making love out of nothing at all
I never meant to be so bad to you One thing I said that I would never do One look from you and I would fall from grace And that would wipe this smile right from my face
Do you remember when we used to dance And incidence arose from circumstance One thing lead to another we were young And we would scream together songs unsung
It was the heat of the moment Telling me what your heart meant Heat of the moment shone in your eyes
And now you find yourself in 82 The disco hotspots hold no charm for you You can't concern yourself with bigger things You catch the pearl and ride the dragons wings
And when your looks are gone and you are alone How many nights you sit beside the phone What were the things you wanted for yourself Teenage ambition you remember well
